Horatius, Carmina, 4, III
| 1 | Quem tu, Melpomene, semel |
| 2 | nascentem placido lumine videris, |
| 3 | illum non labor Isthmius |
| 4 | clarabit pugilem, non equus impiger |
| 5 | curru ducet Achaico |
| 6 | victorem, neque res bellica Deliis |
| 7 | ornatum foliis ducem, |
| 8 | quod regum tumidas contuderit minas, |
| 9 | ostendet Capitolio; |
| 10 | sed quae Tibur aquae fertile praefluunt |
| 11 | et spissae nemorum comae |
| 12 | fingent Aeolio carmine nobilem. |
| 13 | Romae principis urbium |
| 14 | dignatur suboles inter amabilis |
| 15 | vatum ponere me choros, |
| 16 | et iam dente minus mordeor invido. |
| 17 | O testudinis aureae |
| 18 | dulcem quae strepitum, Pieri, temperas, |
| 19 | o mutis quoque piscibus |
| 20 | donatura cycni, si libeat, sonum, |
| 21 | totum muneris hoc tui est, |
| 22 | quod monstror digito praetereuntium |
| 23 | Romanae fidicen lyrae; |
| 24 | quod spiro et placeo, si placeo, tuum est. |