Horatius, Carmina, 3, XI
| 1 | Mercuri, -- nam te docilis magistro |
| 2 | movit Amphion lapides canendo, -- |
| 3 | tuque testudo resonare septem |
| 4 | callida nervis, |
| 5 | nec loquax olim neque grata, nunc et |
| 6 | divitum mensis et amica templis, |
| 7 | dic modos, Lyde quibus obstinatas |
| 8 | applicet auris, |
| 9 | quae velut latis equa trima campis |
| 10 | ludit exultim metuitque tangi, |
| 11 | nuptiarum expers et adhuc protervo |
| 12 | cruda marito. |
| 13 | Tu potes tigris comitesque silvas |
| 14 | ducere et rivos celeres morari; |
| 15 | cessit inmanis tibi blandienti |
| 16 | ianitor aulae |
| 17 | Cerberus, quamvis furiale centum |
| 18 | muniant angues caput eius atque |
| 19 | spiritus taeter saniesque manet |
| 20 | ore trilingui. |
| 21 | Quin et Ixion Tityosque voltu |
| 22 | risit invito, stetit urna paulum |
| 23 | sicca, dum grato Danai puellas |
| 24 | carmine mulces. |
| 25 | Audiat Lyde scelus atque notas |
| 26 | virginum poenas et inane lymphae |
| 27 | dolium fundo pereuntis imo |
| 28 | seraque fata, |
| 29 | quae manent culpas etiam sub Orco. |
| 30 | Impiae (nam quid potuere maius?) |
| 31 | impiae sponsos potuere duro |
| 32 | perdere ferro. |
| 33 | Una de multis face nuptiali |
| 34 | digna periurum fuit in parentem |
| 35 | splendide mendax et in omne virgo |
| 36 | nobilis aevom, |
| 37 | Surge, quae dixit iuveni marito, |
| 38 | surge, ne longus tibi somnus, unde |
| 39 | non times, detur; socerum et scelestas |
| 40 | falle sorores, |
| 41 | quae velut nactae vitulos leaenae |
| 42 | singulos eheu lacerant. Ego illis |
| 43 | mollior nec te feriam neque intra |
| 44 | claustra tenebo. |
| 45 | Me pater saevis oneret catenis, |
| 46 | quod viro clemens misero peperci, |
| 47 | me vel extremos Numidarum in agros |
| 48 | classe releget. |
| 49 | I, pedes quo te rapiunt et aurae, |
| 50 | dum favet Nox et Venus, i secundo |
| 51 | omine et nostri memorem sepulcro |
| 52 | scalpe querellam. |