Horatius, Carmina, 2, XVII
| 1 | Cur me querellis exanimas tuis? |
| 2 | Nec dis amicum est nec mihi te prius |
| 3 | obire, Maecenas, mearum |
| 4 | grande decus columenque rerum. |
| 5 | A! te meae si partem animae rapit |
| 6 | maturior vis, quid moror altera, |
| 7 | nec carus aeque nec superstes |
| 8 | integer? Ille dies utramque |
| 9 | ducet ruinam. Non ego perfidum |
| 10 | dixit sacramentum: ibimus, ibimus, |
| 11 | utcumque praecedes, supremum |
| 12 | carpere iter comites parati. |
| 13 | Me nec Chimaerae spiritus igneae |
| 14 | nec, si resurgat centimanus gigas, |
| 15 | divellet umquam: sic potenti |
| 16 | Iustitiae placitumque Parcis. |
| 17 | Seu Libra seu me Scorpios aspicit |
| 18 | formidolosus, pars violentior |
| 19 | natalis horae, seu tyrannus |
| 20 | Hesperiae Capricornus undae, |
| 21 | utrumque nostrum incredibili modo |
| 22 | consentit astrum; te Iovis impio |
| 23 | tutela Saturno refulgens |
| 24 | eripuit volucrisque Fati |
| 25 | tardavit alas, cum populus frequens |
| 26 | laetum theatris ter crepuit sonum; |
| 27 | me truncus inlapsus cerebro |
| 28 | sustulerat, nisi Faunus ictum |
| 29 | dextra lavasset, Mercurialium |
| 30 | custos virorum. Reddere victimas |
| 31 | aedemque votivam memento; |
| 32 | non humilem feriemus agnam. |