Horatius, Carmina, 2, XIII
| 1 | Ille et nefasto te posuit die, |
| 2 | quicumque primum, et sacrilega manu |
| 3 | produxit, arbos, in nepotum |
| 4 | perniciem obprobriumque pagi; |
| 5 | illum et parentis crediderim sui |
| 6 | fregisse cervicem et penetralia |
| 7 | sparsisse nocturno cruore |
| 8 | hospitis, ille venena Colcha |
| 9 | et quidquid usquam concipitur nefas |
| 10 | tractavit, agro qui statuit meo |
| 11 | te, triste lignum, te, caducum |
| 12 | in domini caput inmerentis. |
| 13 | Quid quisque vitet, nunquam homini satis |
| 14 | cautum est in horas: navita Bosphorum |
| 15 | Poenus perhorrescit neque ultra |
| 16 | caeca timet aliunde fata, |
| 17 | miles sagittas et celerem fugam |
| 18 | Parthi, catenas Parthus et Italum |
| 19 | robur; sed inprovisa leti |
| 20 | vis rapuit rapietque gentis. |
| 21 | Quam paene furvae regna Proserpinae |
| 22 | et iudicantem vidimus Aeacum |
| 23 | sedesque discriptas piorum et |
| 24 | Aeoliis fidibus querentem |
| 25 | Sappho puellis de popularibus |
| 26 | et te sonantem plenius aureo, |
| 27 | Alcaee, plectro dura navis, |
| 28 | dura fugae mala, dura belli. |
| 29 | Utrumque sacro digna silentio |
| 30 | mirantur umbrae dicere, sed magis |
| 31 | pugnas et exactos tyrannos |
| 32 | densum umeris bibit aure volgus. |
| 33 | Quid mirum, ubi illis carminibus stupens |
| 34 | demittit atras belua centiceps |
| 35 | auris et intorti capillis |
| 36 | Eumenidum recreantur angues? |
| 37 | Quin et Prometheus et Pelopis parens |
| 38 | dulci laborum decipitur sono |
| 39 | nec curat Orion leones |
| 40 | aut timidos agitare lyncas. |