Horatius, Carmina, 2, VII
| 1 | O saepe mecum tempus in ultimum |
| 2 | deducte Bruto militiae duce, |
| 3 | quis te redonavit Quiritem |
| 4 | dis patriis Italoque caelo, |
| 5 | Pompei, meorum prime sodalium, |
| 6 | cum quo morantem saepe diem mero |
| 7 | fregi, coronatus nitentis |
| 8 | malobathro Syrio capillos? |
| 9 | Tecum Philippos et celerem fugam |
| 10 | sensi relicta non bene parmula, |
| 11 | cum fracta virtus et minaces |
| 12 | turpe solum tetigere mento; |
| 13 | sed me per hostis Mercurius celer |
| 14 | denso paventem sustulit aere, |
| 15 | te rursus in bellum resorbens |
| 16 | unda fretis tulit aestuosis. |
| 17 | Ergo obligatam redde Iovi dapem |
| 18 | longaque fessum militia latus |
| 19 | depone sub lauru mea, nec |
| 20 | parce cadis tibi destinatis. |
| 21 | Oblivioso levia Massico |
| 22 | ciboria exple, funde capacibus |
| 23 | unguenta de conchis. Quis udo |
| 24 | deproperare apio coronas |
| 25 | curatue myrto? Quem Venus arbitrum |
| 26 | dicet bibendi? Non ego sanius |
| 27 | bacchabor Edonis: recepto |
| 28 | dulce mihi furere est amico. |