Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, p4, p40

monumenta.ch > Gregorius Turonensis > 24. > XXXIII. > XXXIX. > XV. > 31. > XXXI. > IX. > XXX. > XLIII. > 100. > XXIV. > 34. > IX. > XX. > 40. > XXI. > 32. > XXXIII. > 30. > 74. > XVI. > 105. > XXXI. > XI. > X. > 10. > XVII. > XII. > XXIX. > EXEMPLAR IUDICII EARUMDEM. > 33. > 12 > XXIII. > XXXIV. > 39. > 46. > XIII. > 31. > 74. > 43. > XXXI. > 105. > 35. > XXXV. > XXVIII. > 14. > XXII. > 75. > XIV. > XXXIV. > XXXI. > 30. > XL [Al. XXXIV]. > XLVII [Al. XLI]. > XXVII. > XXXIV. > 36. > 83. > XXXVIII. > 29. > 71. > XXXII. > 63. > 22. > X. > 53. > XLI. > 34. > XLIV [Al. XXXVII]. > XXVI. > XXXV. > XXVIII. > 33. > 30. > 39. > XL. > 75. > 28. > 46. > XXXI. > 39. > XLVII. > XXXIV. > XLII. > 58. > XXII. > 31. > XXXII. > 94. > XXV. > 69. > 27. > 43. > 83. > 35. > 95. > XXVII. > 28. > 82. > 33. > XLIV. > 71. > XXXII. > 39. > 46. > 63. > 22. > 50. > XL. > 31. > 26. > XXXIV. > Prologus. > 30. > XXVI. > XXXII. > I. > 78. > 27. > 43. > 38.
Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, Lib. II, , 37. <<< >>> 39.

Gregorius Turonensis, Libri octo miraculorum, Lib. II, 38.

1 Puella quaedam parvula, indigena Turonicae civitatis, ab utero matris suae muta processit.2 Cuius os in tantum obseratum fuit, ut nec illas quae a cunabulorum tempus exegit possit voces emittere.3 Mater vero de tam triste fetu anxia, cum lugeret assiduae, commonitur per visum, ut beati praesolis sepulchrum adiret.4 Quae, exhibitam secum puellam, pergit intrepida; expositamque ante sepulchrum sancti, cum diutissime orasset, iterum eam secum adsumit.5 Accensa vero timiamata, cum eam desuper reteneret, interrogat, si bonum ei odorem facerent.6 Illa respondit: 'Bonum'.7 Hanc primam vocem filiae mater maesta cognovit.8 Inpositam vero ori eius aquam, quam quondam de fontibus benedictis acceperat, interrogat iterum, qualem ei saporem praeberet.9 Illa respondit: 'Bonum'.10 Tunc mater cum gaudio sospitem domi refert, quam tristis ad beati tumulum fide fida detulerat.