Gregorius Magnus, Regula pastoralis, PRIMA PARS. , CAPUT III. De pondere regiminis; et quod adversa quaeque despicienda sunt, et prospera formidanda.
| 1 | Haec itaque breviter diximus, ut quantum sit pondus regiminis monstraremus, ne temerare sacra regimina quisquis his impar est audeat, et per concupiscentiam culminis, ducatum suscipiat perditionis. |
| 2 | Hinc enim pie Iacobus prohibet, dicens: Nolite plures magistri fieri, fratres mei (Iac. III, 1). |
| 3 | Hinc ipse Dei hominumque Mediator regnum percipere vitavit in terris, qui supernorum quoque spirituum scientiam sensumque transcendens, ante saecula regnat in coelis. |
| 4 | Scriptum quippe est: Iesus ergo cum cognovisset quia venturi essent ut raperent eum, et facerent eum regem, fugit iterum in montem ipse solus (Ioan. VI, 15). |
| 5 | Quis enim principari hominibus tam sine culpa potuisset, quam is qui hos nimirum regeret, quos ipse creaverat? Sed quia idcirco in carne venerat, ut non solum nos per passionem redimeret, verum etiam per conversationem doceret, exemplum se sequentibus praebens, rex fieri noluit, ad crucis vero patibulum sponte convenit; oblatam gloriam culminis fugit, poenam probrosae mortis appetiit; ut membra eius videlicet discerent favores mundi fugere, terrores minime timere, pro veritate adversa diligere, prospera formidando declinare, quia et ista saepe per tumorem cor inquinant, et illa per dolorem purgant. |
| 6 | In istis se animus erigit, in illis autem etiamsi quando se erexerit, sternit. |
| 7 | In istis sese homo obliviscitur, in illis vero ad sui memoriam nolens etiam coactusque revocatur. |
| 8 | In istis saepe et anteacta bona depereunt, in illis autem longi quoque temporis admissa terguntur. |
| 9 | Nam plerumque adversitatis magisterio sub disciplina cor premitur: quod si ad regiminis culmen eruperit, in elationem protinus usu gloriae permutatur. |
| 10 | Sic Saul, qui indignum se prius considerans fugerat, mox ut regni gubernacula suscepit, intumuit (I Reg. X, 22; XV, 17, 30); honorari namque coram populo cupiens, dum reprehendi publice noluit, ipsum qui in regnum se unxerat, scidit (Act. XIII, 22). |
| 11 | Sic David auctoris iudicio pene in cunctis actibus placens, mox ut pressurae pondere caruit, in tumorem vulneris erupit (II Reg. XI, 3, seq.), factusque est in morte viri crudeliter rigidus, qui in appetitu feminae fuit enerviter fluxus; et qui malis ante noverat pie parcere, in bonorum quoque necem post didicit sine obstaculo retractationis anhelare (Ibid., 15). |
| 12 | Prius quippe ferire deprehensum persecutorem noluit, et post cum damno desudantis exercitus etiam devotum militem exstinxit. |
| 13 | Quem profecto ab electorum numero culpa longius raperet, nisi hunc ad veniam flagella revecassent. |