Freculphus Lexoviensis, Chronica, 2, 3, CAPUT III. De Maximino principe persecutore, et de successoribus eius Gordianis patre et nepote, qui parvo intervallo sibimet succedentes interfecti sunt.
| 1 | Maximinus vigesimus secundus imperator ab Augusto, Gothico genere ortus, nulla senatus voluntate, imperator ab exercitu, postquam bellum in Germania prospere gesserat, factus, persecutionem in Christianos sextus a Nerone exercuit, sed continuo, hoc est, tertio quam regnabat anno, a Pupione Aquileiae interfectus est, et persecutionis et vitae finem fecit. |
| 2 | Cum eo etiam filius eius discerptus est, conclamantibus cunctis militari loco ex pessimo genere ne catulum quidem habendum. Qui maxime propter Christianam Alexandri, cui successerat, et Mammeae matris eius familiam, persecutionem in sacerdotes et clericos, id est, doctores, vel praecipue propter Origenem presbyterum, miserat. Pariter pecuniosos, insontes, noxiosque persequitur, cupiditate allectus. |
| 3 | Post cuius imperium duo Gordiani, pater et filius, principatum arripientes, unus post unum interiere. Pari etiam tenore Pupianus et Balbinus regnum invadentes perempti sunt sub praedicto Maximino, et Antherus Romanae urbis episcopus martyrio coronatus est. |
| 4 | Gordianus, Gordiani nepos, vigesimus tertius ab Augusto imperator creatus est, mansitque in eo annis sex. Gordianus admodum puer in Orientem ad bellum Parthicum profecturus (sicut Eutropius scribit) Iani portas aperuit, quas utrum post Vespasianum et Titum aliquis clauserit neminem scripsisse memini, cum tamen eas ab ipso Vespasiano post annum apertas Cornelius Tacitus prodat. |
| 5 | Igitur Gordianus ingentibus praeliis adversum Parthos prospere gestis, suorum fraude haud longe a solo Romano interfectus est (ut quidam ferunt) factione Philippi praefecti praetorii. Huicque Gordiano milites tumulum aedificant, qui Euphrati imminet, ossibus eius Romam revectis. |