Freculphus Lexoviensis, Chronica, 2, 3, CAPUT PRIMUM. De flagitiis atque sceleribus pessimi principis M. Aurelii Antonini.
| 1 | Igitur hac tempestate persecutionum quanti qualesve Ecclesiarum exstiterint doctores ac robusti pro fide nostra propugnatores, ex parte adnotare curavi, ut miram Dei dispensationem cernentes, illius omnipotentiam et circa genus humanum eiusdem clementiam propensius laudare ac gratias agere, prout ipse donaverit, satagamus. Quoniam mirabiliter Ecclesiam suo redemptam sanguine dilatare dignatus est, dum totus adversus eam assurgeret mundus. |
| 2 | Ab externis terrores, et mortes a nostris, diversaque schismatum dogmata superbus hostis antiquus non cessabat inferre, dolens dum humanam salutem suique exspoliationem et eiectionem cerneret. Sed ut magis undique premebatur a perfidis, et ab schismaticis viris diabolica fraude deceptis, eo amplius nobiliter propagabatur et crescendo confortabatur in plurimis Christi Ecclesia. Nunc autem tertium inchoantes librum ad coeptum redeamus opus. |
| 3 | Marcus Aurelius Antoninus vigesimus ab Augusto imperium adeptus, tenuit annis quatuor. Hic sacerdos Heliogabali templi, nullam sui nisi stuprorum flagitia totiusque obscenitatis infamem satis memoriam reliquit. Is cum Romam ingenti militum et senatus exspectatione venisset, probris se omnibus contaminavit, cupiditatem stupri, quam assequi defectu naturae nondum poterat, in se convertens, muliebri nomine Bassianam se pro Bassiano iusserat appellari. |
| 4 | Vestalem virginem quasi matrimonio iungens suo, abscissisque genitalibus Matri se magnae sacravit. Hinc Marcellum, qui post Alexander dictus est, consobrinum suum Caesarem fecit, ipse tumultu militari interfectus est. Huius corpus per Urbis vias more canini cadaveris a militibus tractum est, militari cavillo appellanti indomitae avidaeque libidinis catulam; novissime cum angustum foramen cloacae corpus minime reciperet, usque ad Tyberim deductum in fluvium proiectum est. Vixit annis XVI. |