Freculphus Lexoviensis, Chronica, 2, 2, CAPUT IX. De Ioannis evangelistae mirabilibus et obitu.
| 1 | Ad cuius usque tempora perduravit in corpore Ioannes apostolus et evangelista, filius Zebedaei, frater Iacobi, virgo electus a Domino, atque inter caeteros magis dilectus. Qui etiam supra pectus magistri recumbens, et Evangelii sui fluenta de ipso sacri Dominici pectoris fonte potavit, et quasi unus de paradisi fluminibus verbi Dei gratiam in toto terrarum orbe diffudit, quique in locum Christi, Christo iubente, successit, dum suscipiens matrem magistri discipulus, etiam ipse pro Christo alter quodammodo derelictus est filius. |
| 2 | Hic dum Evangelium Christi in Asia praedicaret, a Domitiano Caesare in Pathmos insula metallo relegatur, ubi etiam positus Apocalypsim scripsit. Interfecto autem Domitiano, a senatu exsilio resolutus, recessit Ephesum, ibique ad haereticorum refutandas versutias, efflagitatus ab Asiae episcopis, Evangelium novissimus edidit. Qui usque ad ultimum pene vitae suae tempus, absque ullius scripturae indiciis Evangelium praedicasse dicitur. Sed cum horum trium Evangeliorum etiam ad ipsum notitia pervenisset, probasse quidem dicitur fidem et veritatem dictorum, deesse tamen vidit aliqua, et ea maxime quae primo praedicationis suae tempore Dominus gesserat. |
| 3 | Certum est enim quod in superioribus tribus evangelistis haec videntur sola contineri, quae in eo gesta sunt anno quo Ioannes Baptista, vel inclusus est in carcere vel punitus. Denique si observes statim in initiis narrationis, posteaquam refert Matthaeus de quadraginta dierum ieiunio, et de tentatione eius, continuo subiicit, dicens: Audiens autem quia Ioannes traditus est, discessit de Iudaea, et venit in Galilaeam; sed et Marcus simul: Posteaquam, inquit, traditus est Ioannes, venit in Galilaeam. |
| 4 | Lucas vero etiam priusquam incipiat aliquid de actibus referre Iesu, dicit quia adiecit Herodes super omnia mala quae gesserat et conclusit Ioannem in carcere. Quia, inquam, ab his haec videbantur omissa, rogatus dicitur Ioannes apostolus, ut ea quae praeterierant priores ante traditionem Ioannis Salvatoris gesta conscriberet, et ideo dicit in Evangelio suo: Hoc fecit initium signorum Iesus. |
| 5 | Et iterum in alio loco indicat, dicens: Nondum enim Ioannes erat missus in carcerem. Ex quibus constat quod ea antequam Ioannes traderetur quae a Iesu fuerant gesta describit; et ideo si quis diligentius haec consideret, evidenter inveniet non sibi Evangelia dissonare, sed alterius temporis gesta esse quae scribit Ioannes, alterius vero quae caeteri. Unde quia nativitatem secundum carnem Salvatoris, vel Matthaeus, vel Lucas descripserant, reticuit haec Ioannes et a theologia atque ab ipsa eius divinitate sumpsit exordium: quae pars sine dubio ipsi velut eximio per sanctum Spiritum reservata est. |
| 6 | Cuius quidem Ioannis, inter alias virtutes, magnitudo signorum haec fuit. Mutavit in aurum silvestres frondium virgas, littoreaque saxa in gemmas. Item gemmarum fragmina in propriam reformavit naturam. Viduam quoque ad precem populi suscitavit, ac redivivum iuvenis corpus revocavit: bibens lethiferum haustum non solum evasit periculum, sed eodem prostratos populos in vitae reparavit statum. Iuvenem etiam quemdam puerum elegantem cuidam episcopo commendaverat; sed minime is eius disciplinis acquiescens, in tantum per incrementa malorum flagitiosus effectus, ut omnes illos qui prius magistri criminum illi fuerant, discipulos faceret, et latronum atque praedonum dux et violentus princeps existeret. |
| 7 | Hunc mirabiliter, ut Eusebius refert, ad Ecclesiam revocat apostolus; et indesinenter pro eo orationes fundens, et cum ipso pariter ducens crebra ieiunia, indulgentiam a Deo, quam ei pollicitus fuerat, expetebat. Sed et variis sermonum consolationibus, velut quibusdam praecantationibus, efferos et exterritos eius animos mitigabat: nec prius abstitit, quam eum in omnibus emendatum etiam Ecclesiae praefecerit, praebens per hoc magna exempla verae poenitentiae, et documentum ingens novae regenerationis, atque insignia quaedam et tropaea visibilis in eo resurrectionis ostendens. |
| 8 | Hic autem anno sexagesimo septimo post passionem Domini Salvatoris sub Traiano principe longo iam vetustatis senio fessus, cum diem transmigrationis suae imminere sibi sentiret, iussisse fertur effodere sibi sepulcrum, atque inde valedicens fratribus, facta oratione, vivens tumulum introivit. Deinde in eo tanquam in lectulo requievit. |
| 9 | Unde accidit ut quidam eum vivere asserant, nec mortuum in sepulcro, sed dormientem iacere coniicerent, maxime pro eo quod illic terra sursum ab imo scaturiens, ad superficiem sepulcri conscendit, et quasi flatu quiescentis deorsum ad superiora pulvis ebulliat. Quievit autem apud Ephesum, Kalend. Ianuar. |