Florus, Epitoma, 1, 12

monumenta.ch > Isidorus > 33 > 57 > 14 > 16 > 28 > 5 > 26 > 27 > 4 > 58 > 59 > 23 > 12 > 22 > 39 > 21 > 17 > 66 > 54 > 41 > 92 > 37 > 83 > 42 > 33 > 2 > 13 > 25 > 17 > 44 > 11 > 19 > 14 > 56 > 42 > 2 > 25 > 50 > 2 > 62 > 24 > 4 > 26 > 36 > 28 > 75 > 10 > 43 > 61 > 12 > 70 > 2 > 27 > 23 > 57 > 55 > 47 > 19 > 91 > 13 > 12
Florus, Epitoma, 1, XI. Bellum Samniticum. <<< >>> XIII. Bellum Tarentinum.

Florus, Epitoma, 1, XII. Bellum Etruscum Samniticum Gallicum.

1 Hactenus cum singulis gentium, mox acervatim; sic tamen quoque par omnibus fuit. Etruscorum duodecim populi, Vmbri in id tempus intacti, antiquissimus Italiae populus, Samnitium reliqui in excidium Romani nominis reperte coniurant.
2 Erant terror ingens tot simul tantorumque populorum. Late per Etruriam infesta quattuor agminum signa volitabant. Ciminius interim saltus in medio, ante invius plane quasi Caledonius vel Hercynius, adeo tum terrori erat, ut senatus consuli denuntiaret ne tantum periculi ingredi auderet. Sed nihil horum terruit ducem; quin fratre praemisso explorat accessus.3 Ille per nocte pastorio habitu speculatus omnia refert tutum iter. Sic Fabius Maximus periculosissimum bellum sine periculo explicuit. Nam subito inconditos atque palantis adgressus est captisque superioribus iugis in subiectos suo iure detonuit. Ea namque species fuit illius belli, quasi in terrigenas e caelo ac nubibus tela iacerentur.4 Nec incruenta tamen illa victoria. Nam oppressus in sinu vallis alter consulum Decius more patrio devotum dis manibus optulit caput, sollemnemque familiae suae consecrationem in victoriae pretium redegit.