Catullus, Carmina, LXXXIV.
| 1 | Chommoda dicebat, si quando commoda vellet |
| 2 | dicere, et insidias Arrius hinsidias, |
| 3 | et tum mirifice sperabat se esse locutum, |
| 4 | cum quantum poterat dixerat hinsidias. |
| 5 | credo, sic mater, sic semper avunculus eius, |
| 6 | sic maternus avus dixerat atque avia. |
| 7 | hoc misso in Syriam requierant omnibus aures: |
| 8 | audibant eadem haec leniter et leviter, |
| 9 | nec sibi postilla metuebant talia verba, |
| 10 | cum subito affertur nuntius horribilis, |
| 11 | Ionios fluctus, postquam illuc Arrius isset, |
| 12 | iam non Ionios esse, sed Hionios. |