| 1 | Siqua recordanti benefacta priora voluptas |
| 2 | est homini, cum se cogitat esse pium, |
| 3 | nec sanctam violasse fidem, nec foedere in ullo |
| 4 | divum ad fallendos numine abusum homines, |
| 5 | multa parata manent in longa aetate, Catulle, |
| 6 | ex hoc ingrato gaudia amore tibi. |
| 7 | nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt |
| 8 | aut facere, haec a te dictaque factaque sunt. |
| 9 | omnia quae ingratae perierunt credita menti. |
| 10 | quare cur tete iam amplius excrucies? |
| 11 | quin tu animum offirmas atque istinc te ipse reducis |
| 12 | et dis invitis desinis esse miser? |
| 13 | difficilest longum subito deponere amorem, |
| 14 | difficilest, verum hoc qua libet efficias: |
| 15 | una salus haec est, hoc est tibi pervincendum, |
| 16 | hoc facias, sive id non pote sive pote. |
| 17 | o di, si vestrumst misereri, aut si quibus umquam |
| 18 | extremam iam ipsa in morte tulistis opem, |
| 19 | me miserum aspicite et, si vitam puriter egi, |
| 20 | eripite hanc pestem perniciemque mihi, |
| 21 | quae mihi surrepens imos ut torpor in artus |
| 22 | expulit ex omni pectore laetitias. |
| 23 | non iam illud quaero, contra me ut diligat illa, |
| 24 | aut, quod non potis est, esse pudica velit: |
| 25 | ipse valere opto et taetrum hunc deponere morbum. |
| 26 | o di, reddite mi hoc pro pietate mea! |