Catullus, Carmina, LXVI.
| 1 | Omnia qui magni dispexit lumina mundi, |
| 2 | qui stellarum ortus comperit atque obitus, |
| 3 | flammeus ut rapidi solis nitor obscuretur, |
| 4 | ut cedant certis sidera temporibus, |
| 5 | ut Triviam furtim sub Latmia saxa relegans |
| 6 | dulcis amor gyro devocet aerio: |
| 7 | idem me ille Conon caelesti in limine vidit |
| 8 | e Bereniceo vertice caesariem |
| 9 | fulgentem clare, quam cunctis illa deorum |
| 10 | levia protendens bracchia pollicitast, |
| 11 | qua rex tempestate novo auctatus hymenaeo |
| 12 | vastatum fines iverat Assyrios, |
| 13 | dulcia nocturnae portans vestigia rixae, |
| 14 | quam de virgineis gesserat exuviis. |
| 15 | estne novis nuptis odio Venus? an quod aventum |
| 16 | frustrantur falsis gaudia lacrimulis, |
| 17 | ubertim thalami quas iuxta limina fundunt? |
| 18 | non, ita me divi, vera gemunt, iuerint. |
| 19 | id mea me multis docuit regina querellis |
| 20 | invisente novo proelia torva viro. |
| 21 | et tu non orbum luxti deserta cubile, |
| 22 | sed fratris cari flebile discidium? |
| 23 | quam penitus maestas exedit cura medullas! |
| 24 | ut tibi tunc toto pectore sollicitae |
| 25 | sensibus ereptis mens excidit! at te ego certe |
| 26 | cognoram a parva virgine magnanimam. |
| 27 | anne bonum oblitas facinus, quo regium adeptas |
| 28 | coniugium, quo non fortius ausit alis? |
| 29 | sed tum maesta virum mittens quae verba locutas! |
| 30 | Iuppiter, ut tersti lumina saepe manu! |
| 31 | quis te mutavit tantus deus? an quod amantes |
| 32 | non longe a caro corpore abesse volunt? |
| 33 | atque ibi me cunctis pro dulci coniuge divis |
| 34 | non sine taurino sanguine pollicitas, |
| 35 | si reditum tetulisset. is haud in tempore longo |
| 36 | captam Asiam Aegypti finibus addiderat. |
| 37 | quis ego pro factis caelesti reddita coetu |
| 38 | pristina vota novo munere dissoluo. |
| 39 | invita, o regina, tuo de vertice cessi, |
| 40 | invita: adiuro teque tuumque caput, |
| 41 | digna ferat quod siquis inaniter adiurarit: |
| 42 | sed qui se ferro postulet esse parem? |
| 43 | ille quoque eversus mons est, quem maximum in oris |
| 44 | progenies Thiae clara supervehitur, |
| 45 | cum Medi peperere novum mare, cumque iuventus |
| 46 | per medium classi barbara navit Athon. |
| 47 | quid facient crines, cum ferro talia cedant? |
| 48 | Iuppiter, ut Chalybon omne genus pereat, |
| 49 | et qui principio sub terra quaerere venas |
| 50 | institit ac ferri stringere duritiem! |
| 51 | abiunctae paulo ante comae mea fata sorores |
| 52 | lugebant, cum se Memnonis Aethiopis |
| 53 | unigena impellens nutantibus aera pinnis |
| 54 | obtulit Arsinoes Locridos ales equus, |
| 55 | isque per aetherias me tollens avolat umbras |
| 56 | et Veneris casto collocat in gremio. |
| 57 | ipsa suum Zephyritis eo famulum legarat, |
| 58 | Graia Canopeis incola litoribus. |
| 59 | hic liquidi vario ne solum in lumine caeli |
| 60 | ex Ariadnaeis aurea temporibus |
| 61 | fixa corona foret, sed nos quoque fulgeremus |
| 62 | devotae flavi verticis exuviae, |
| 63 | uvidulam a fluctu cedentem ad templa deum me |
| 64 | sidus in antiquis diva novum posuit: |
| 65 | Virginis et saevi contingens namque Leonis |
| 66 | lumina, Callisto iuncta Lycaoniae, |
| 67 | vertor in occasum, tardum dux ante Booten, |
| 68 | qui vix sero alto mergitur Oceano. |
| 69 | sed quamquam me nocte premunt vestigia divum, |
| 70 | lux autem canae Tethyi restituit |
| 71 | (pace tua fari hic liceat, Rhamnusia virgo, |
| 72 | namque ego non ullo vera timore tegam, |
| 73 | nec si me infestis discerpent sidera dictis, |
| 74 | condita quin imi pectoris evoluam): |
| 75 | non his tam laetor rebus, quam me afore semper, |
| 76 | afore me a dominae vertice discrucior, |
| 77 | quicum ego, dum virgo quidem erat, muliebribus expers |
| 78 | unguentis, una vilia multa bibi. |
| 79 | nunc vos, optato quas iunxit lumine taeda, |
| 80 | non prius unanimis corpora coniugibus |
| 81 | tradite nudantes reiecta veste papillas, |
| 82 | quam iucunda mihi munera libet onyx, |
| 83 | vester onyx, casto colitis quae iura cubili. |
| 84 | sed quae se impuro dedit adulterio, |
| 85 | illius ah mala dona levis bibat irrita pulvis: |
| 86 | namque ego ab indignis praemia nulla peto. |
| 87 | sed magis, o nuptae, semper concordia vestras, |
| 88 | semper amor sedes incolat assiduus. |
| 89 | tu vero, regina, tuens cum sidera divam |
| 90 | placabis festis luminibus Venerem, |
| 91 | unguinis expertem ne siris esse tuam me, |
| 92 | sed potius largis affice muneribus. |
| 93 | sidera corruerint! iterum ut coma regia fiam, |
| 94 | proximus Hydrochoi fulguret Oarion! |