| 1 | Etsi me assiduo defectum cura dolore |
| 2 | sevocat a doctis, Hortale, virginibus, |
| 3 | nec potis est dulces Musarum expromere fetus |
| 4 | mens animi (tantis fluctuat ipsa malis: |
| 5 | namque mei nuper Lethaeo gurgite fratris |
| 6 | pallidulum manans alluit unda pedem, |
| 7 | Troica Rhoeteo quem subter litore tellus |
| 8 | ereptum nostris obterit ex oculis_ |
| 9 | [numquam ego te potero posthac audire loquentem,] |
| 10 | numquam ego te, vita frater amabilior, |
| 11 | aspiciam posthac? at certe semper amabo, |
| 12 | semper maesta tua carmina morte canam, |
| 13 | qualia sub densis ramorum concinit umbris |
| 14 | Daulias, absumpti fata gemens Ityli): |
| 15 | sed tamen in tantis maeroribus, Hortale, mitto |
| 16 | haec expressa tibi carmina Battiadae, |
| 17 | ne tua dicta vagis nequiquam credita ventis |
| 18 | effluxisse meo forte putes animo, |
| 19 | ut missum sponsi furtivo munere malum |
| 20 | procurrit casto virginis e gremio, |
| 21 | quod miserae oblitae molli sub veste locatum, |
| 22 | dum adventu matris prosilit, excutitur; |
| 23 | atque illud prono praeceps agitur decursu, |
| 24 | huic manat tristi conscius ore rubor. |