Catullus, Carmina, XLV.
| 1 | Acmen Septimius, suos amores, |
| 2 | tenens in gremio mea inquit Acme, |
| 3 | ni te perdite amo atque amare porro |
| 4 | omnes sum assidue paratus annos, |
| 5 | quantum qui pote plurimum perire, |
| 6 | solus in Libya Indiaque tosta |
| 7 | caesio veniam obvius leoni. |
| 8 | hoc ut dixit, Amor, sinistra ut ante, |
| 9 | dextra sternuit approbationem. |
| 10 | at Acme leviter caput reflectens |
| 11 | et dulcis pueri ebrios ocellos |
| 12 | illo purpureo ore saviata, |
| 13 | sic, inquit mea vita, Septimille, |
| 14 | huic uni domino usque serviamus, |
| 15 | ut multo mihi maior acriorque |
| 16 | ignis mollibus ardet in medullis. |
| 17 | hoc ut dixit, Amor, sinistra ut ante, |
| 18 | dextra sternuit approbationem. |
| 19 | nunc ab auspicio bono profecti |
| 20 | mutuis animis amant amantur: |
| 21 | unam Septimius misellus Acmen |
| 22 | mavult quam Syrias Britanniasque; |
| 23 | uno in Septimio fidelis Acme |
| 24 | facit delicias libidinesque. |
| 25 | quis ullos homines beatiores |
| 26 | vidit, quis Venerem auspicatiorem? |