Catullus, Carmina, XXII.
| 1 | Suffenus iste, Vare, quem probe nosti, |
| 2 | homost venustus et dicax et urbanus, |
| 3 | idemque longe plurimos facit versus. |
| 4 | puto esse ego illi milia aut decem aut plura |
| 5 | perscripta, nec sic ut fit in palimpsesto |
| 6 | relata: chartae regiae novae bibli, |
| 7 | novi umbilici, lora rubra membranae_ |
| 8 | derecta plumbo et pumice omnia aequata. |
| 9 | haec cum legas, tum bellus ille et urbanus |
| 10 | Suffenus unus caprimulgus aut fossor |
| 11 | rursus videtur: tantum abhorret ac mutat. |
| 12 | hoc quid putamus esse? qui modo scurra |
| 13 | aut siquid hac re scitius videbatur, |
| 14 | idem inficetost inficetior rure, |
| 15 | simul poemata attigit, neque idem umquam |
| 16 | aequest beatus ac poema cum scribit: |
| 17 | tam gaudet in se tamque se ipse miratur. |
| 18 | nimirum idem omnes fallimur, nequest quisquam, |
| 19 | quem non in aliqua re videre Suffenum |
| 20 | possis. suus cuique attributus est error: |
| 21 | sed non videmus manticae quod in tergost. |