Catullus, Carmina, XIV.
| 1 | Ni te plus oculis meis amarem, |
| 2 | iucundissime Calve, munere isto |
| 3 | odissem te odio Vatiniano: |
| 4 | nam quid feci ego quidve sum locutus, |
| 5 | cur me tot male perderes poetis? |
| 6 | isti di mala multa dent clienti, |
| 7 | qui tantum tibi misit impiorum. |
| 8 | quod si, ut suspicor, hoc novum ac repertum |
| 9 | munus dat tibi Sulla litterator, |
| 10 | non est mi male, sed bene ac beate, |
| 11 | quod non dispereunt tui labores. |
| 12 | di magni, horribilem et sacrum libellum! |
| 13 | quem tu scilicet ad tuum Catullum |
| 14 | misti, continuo ut die periret, |
| 15 | Saturnalibus, optimo dierum! |
| 16 | non non hoc tibi, salse, sic abibit: |
| 17 | nam, si luxerit, ad librariorum |
| 18 | curram scrinia; Caesios, Aquinos, |
| 19 | Suffenum, omnia colligam venena, |
| 20 | ac te his suppliciis remunerabor. |
| 21 | vos hinc interea valete abite |
| 22 | illuc, unde malum pedem attulistis, |
| 23 | saecli incommoda, pessimi poetae! |
| 24 | Siqui forte mearum ineptiarum |
| 25 | lectores eritis manusque vestras |
| 26 | non horrebitis admovere nobis, |