monumenta.ch > Boethius > 2 > 4 > 4 > 3 > 5 > 3 > 3 > 4 > 5 > 4 > 3 > 7 > 4 > 5 > 6 > 5 > 3 > 1 > 4 > 8 > 1 > 5 > 9 > 6 > 1 > 12 > 1 > 6 > 1 > 1 > 1 > Extrinsecus. > 29 > 24 > 16 > Medii. > 22 > 28 > 10 > Ab ipso. > 19 > 26 > 13 > 12 > 14 > 23 > 25 > 17 > 27 > Ab ipso. > 11 > 32 > 15 > . . . > 21 > Extrinsecus. > 2 > 16 > 33 > 18 > 16 > In ipso. > 10 > 29 > 13 > DE PROPRIO. > 12 > 14 > 10 > 16 > 13 > 24 > DE PROPRIO. > 12 > 14 > 11 > 17 > 15 > 10 > 16 > 22 > 11 > 13 > 20 > 28 > 15 > 12 > 14 > 3 > 17 > 2 > 10 > 19 > 11 > 26 > 13 > 15 > 31 > 14 > 12 > 2 > . . . > 25 > 23 > 17 > 4 > 27 > 5 > 11 > 2 > 15 > 21 > 8 > 2 > 18 > 9 > 6 > DE ACCIDENTI. > DE GENERE. > 18 > DE ACCIDENTI. > 1 > 18 > 3 > > 3 > 4 > DE SPECIE. > . . . > 3 > 5 > 4 > . . . > 5 > 20 > 8 > 3 > 7 > 4 > 5 > 8 > 9 > 6
Boethius, De Musica, 3, V. Quemadmodum Philolaus tonum dividat. <<<     >>> VII. Demonstratio, tonum duobus semitoniis commate distare.

Boethius, De Musica, 3, CAPUT VI. Tonum ex duobus semitoniis ac commate constare.

1 Ex quibus facile apparet tonum duobus semitoniis minoribus et commate constare. Nam si totus tonus ex apotome constat ac semitonio, semitonium vero ab apotome differt commate; nihil est aliud apotome nisi semitonium minus et comma. Si igitur duo semitonia minora de tono quis auferat, comma fit reliquum.
Boethius HOME

bav1342.113 bnf2664.39 bnf7200.47 bnf13020.32 sbe358.203 vad296.77r

© 2006 - 2026 Monumenta Informatik