| 1 | Et te germanum, non sanguine, sed vice fratris, Maxime, devinctum naenia nostra canet. |
| 2 | Coniux namque meae tu consociate sorori Aevi fruge tui destituis viduam. |
| 3 | Non domus hoc tantum sensit tua; sensit acerbum Saucia! proh, casum curia Burdigalae, Te primore vigens, te deficiente relabens: Inque Valentinum te moriente cadens. |
| 4 | Heu! quare nato, cur fruge et flore nepotum Ereptus nobis, Maxime, non frueris? Sed frueris: divina habitat si portio Manes: Quaeque futura olim gaudia, nosse datur. |
| 5 | Longior hic etiam laetorum fructus habetur, Anticipasse diu, quae modo participas. |