| 1 | II. lila ego sum Dido, vultu quem conspicis hospes assimilata modis pulchraque mirificis. |
| 2 | talis eram, sed non Maro quam mihi finxit erat mens vita nec incestis laesa cupidinibus. |
| 3 | namque nec Aeneas vidit me TroĻus unquam nec Lybiam advenit classibus Iliacis, sed furias fugiens atque arma procacis Hiarbae servavi, fateor. |
| 4 | morte pudieitiam, pectore transfixo casto, quod perculit ensis, non furor aut laeso crudus amore dolor. |
| 5 | sic cecidisse iuvat: vixi sine vulnere famae. |
| 6 | ulta virum positis moenibus oppetii. |
| 7 | invida cur in me stimulasti Musa Maronem, fingeret ut nostrae damna pudicitiae? vos magis historicis, lectores. |
| 8 | credite de me quam qui furta deum concubitusque canunt falsidici vates, temerant qui carmine verum humanisque deos assimilant vitiis. |