| 1 | Ver erat et blando mordentia frigora sensu 361 (Edyll. XIIII; A. L. 646) spirabat croceo mane revecta dies: strictior Eoos praecesserat aura iugales aestiferum suadens anticipare diem. |
| 2 | errabam riguis per quadrua compita in hortis maturo cupiens me vegetare die. |
| 3 | vidi concretas per gramina flexa pruinas pendere aut holerum stare cacuminibus caulibus et patulis teretes conludere guttas . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . vidi Paestano gaudere rosaria cultu exoriente novo roscida Lucifero. |
| 4 | rara pruinosis canebat gemma frutetis ad primi radios interitura die. |
| 5 | ambigeres, raperetne rosis Aurora ruborem an daret et flores tingeret orta dies, ros unus, color unus et unum mane duorum: sideris et floris nam domina una Venus, forsan et unus odor: sed celsior ille per auras difflatur, spirat proximus iste magis. |
| 6 | communis Paphie dea sideris et dea floris praecipit unius muricis esse habitum. |
| 7 | momentum intererat, quo se nascentia florum germina conparibus dividerent spatiis. |
| 8 | haec viret angusto foliorum tecta galero, hanc tenui folio purpura rubra notat, haec aperit primi fastigia celsa obelisei mucronem absolvens purpurei capitis. |
| 9 | vertice collectos illa exsinuabat amictus iam meditans foliis se numerare suis: nec mora: ridentis calathi patefecit honorem prodens inclusi semina densa croci. |
| 10 | haec modo, quae toto rutilaverat igne comarum pallida conlapsis deseritur foliis. |
| 11 | mirabar celerem fugitiva aetate rapinam et dum naseuntur consenuisse rosas: ecce et defluxit rutili coma punica floris, dum loquor, et tellus tecta rubore micat. |
| 12 | tot species tantosque ortus variosque novatus una dies aperit, conficit ipsa dies, conquerimur, Natura, brevis quod gratia . . . . .: ostentata oculis ilico dona rapis. |
| 13 | quam longa una dies, aetas tam longa rosarum, quas pubescentes iuncta senecta premit. |
| 14 | quam modo nascentem rutilus conspexit Eous, hanc rediens sero vespere vidit anum. |
| 15 | sed bene, quod paucis licet interitura diebus succedens aevum prorogat ipsa suum. |
| 16 | collige, virgo, rosas, dum flos novus et nova pubes, et memor esto aevum sic properare tuum. |
| 17 | III. |