| 1 | XXIII. AD EVNDEM PONTIVM PAVLINVM EPISTOLA SVBINDE SCRIPTA. Proxima quae nostrae fuerat querimonia chartae credideram, quod te, Pauline, inflectere posset eliceretque tuam blanda obiurgatio vocem. |
| 2 | set tu iuratis velut alta silentia sacris devotus teneas, perstas in lege tacendi. |
| 3 | non licet? anne pudet, si quis tibi iure paterno vivat amicus adhuc maneasque obnoxius heres? ignavos agitet talis timor. |
| 4 | at tibi nullus sit metus et morem missae acceptaeque salutis audacter retine, vel si tibi proditor instat, aut quaesitoris gravior censura timetur, occurre ingenio, quo saepe occulta teguntur. |
| 5 | Thraeicii quondam quam saeva licentia regis fecerat elinguem, per licia texta querellas edidit et tacitis mandavit crimina telis. |
| 6 | et pudibunda suos malo commisit amores virgo nec erubuit tacituro conscia pomo. |
| 7 | depressis scrobibus vitium regale minister credidit idque diu texit fidissima tellus: inspirata dehinc vento cantavit harundo. |
| 8 | lacte incide notas: arescens charta tenebit semper inaspicuas, prodentur scripta favillis. |
| 9 | vel Lacedaemoniam scytalen imitare, libelli segmina Pergamei tereti circumdata ligno perpetuo inscribens versu, qui deinde solutus non respondentes sparso dabit ordine formas, donec consimilis ligni replicetur in orbem. |
| 10 | innumeras possum celandi ostendere formas et clandestinas veterum reserare loquellas. |
| 11 | si prodi, Pauline, times nostraeque vereris crimen amicitiae, Tanaquil tua nesciat istud. |
| 12 | tu contemne alios nec dedignare parentem adfari verbis. |
| 13 | ego sum tuus altor et ille praeceptor primus, primus largitor honorum, primus in Aonidum qui te collegia duxi. |