| 1 | Ἑλλαδιϰγamp;#x0303;ς μέτοχον μούσης Latiaeque camenae, Ἄξιον Αὐσόνιος sermone adludo bilingui. |
| 2 | Musae, quid facimus? τί ϰεναῖσιν ἐϕ᾿ ἑλπίσιν αὔτως ludimus ἀϕραδίῃσιν ἐν ἤματι γηράσϰοντες; Σαντονιϰοῖς campοισιν, ὅπου ϰρύος ἄξενόν ἐστιν, erramus gelidoτρομεροὶ ϰαὶ frigdoποιηταί, Πιερίδων teneroπλοϰάμων ϑεράποντες inertes. |
| 3 | πάντα δ᾿ ἔχει παγετός τε pedum ϰαὶ ϰρουσμὸς ὀδόντων, ϑαλπωρὴ quia nulla πέλει χιονώδεϊ χώρῃ, et duplicant frigus ψυχρὰ carmina μητιόωντες. |
| 4 | ἀρχόμενος δ᾿ ἄρα μηνὶ νέῳ Ἰανοῦ τε calendαις primitias Παύλῳ nostrae πέμψωμεν ἀοιδῆς. |
| 5 | Μνημοσύνης ϰρηδεμνοϰόμου πολυcantica τέϰνα, ἐννέα verbosae ϰριννοστέϕανοί τε puellae, ἔνϑ᾿ ἄγε μοι πολυrisa ἔπη, ϰουρώδεα μολπήν, frontibus ὑμετέραις πτέρινον praeferte triumphum. |
| 6 | ὑμᾶς γὰρ ϰαλέω ϰαινὸς Διονυσοποιητής: Παύλῳ ἐϕαρμόσσαιτε μεμιγμενοβάρβαρον ᾠδήν. |
| 7 | οὐ γάρ μοι ϑέμις ἐστὶν in hac regione μένοντι Ἄξιον ab nostris ἐπιδευέα εἶνε ϰαμήναις. |
| 8 | ϰεῖνος ἐμοὶ πάντων μέτοχος, qui seria nostra, qui ioca παντοδαπῇ novit tractare παλαίστρῃ. |
| 9 | qui ioca παντοδαπῇ novit tractare παλαίστρῃ. |
| 10 | ϰαὶ νῦν sepositus μοναχῷ ἐνὶ rure Κρεβέννου, ἀσταϕύλῳ ἐνὶ χώρῳ, habet ϑομαλγέα λέσχην, οὔτε ϕίλοις ἑτάροις nec mensae accommodus ulli, ὅττι ἀϑελξινόοις aeger συμμέμϕετο μούσαις. |
| 11 | iam satis, ὦ ϕίλε Παῦλε, πόνων ἀπεπειρήϑημεν ἔν τε forῳ causαις τε ϰαὶ ingratαισι ϰαϑέδραις ῥητοριϰοῖς ludοισι ϰαὶ ἔπλετο οὐδὲν ὄνειαρ. |
| 12 | ἀλλ᾿ ἤδη ϰεῖνος μὲν ἅπας iuvenaliος ἱδρὼς ἐϰϰέχυται μελέων, τρομερὴ λάβε βλέμμα senectus ϰαὶ minus in sumptum δαπάνας levis arca ministrat. |
| 13 | οὔτ᾿ ἄρ᾿ ἔχει ἀπάλαμνος ἀνὴρ ϰουαιστώδεα lucrον ϰλεινιϰὸς οὔτε γέρων ἄρ᾿ ἴσον ϰεραϊζόμενος νοῦν. |
| 14 | aequanimus quod si fueris et πάντα mal᾿ εὕδειν malueris, λήϑη πόνου ἔσσεται ἠδὲ πενείης. |
| 15 | ϰεῖνο δὲ παγϰάλλιστον, ut amnibus undique musis σὺν ϕιάλῃ vinoque, ἐτεῶν συνοπάονι μουσῶν, ϑυμοῦ ἀϰηχεμένου solacia blanda requiras. |
| 16 | hic erit et fructus Δημήτερος ἀγλαοϰάρπου, ἔνϑα σύες ϑαλεροὶ πολυχανδέα pocula τ᾿, ἔνϑα ϰιρνᾶν, εἴ ϰε ϑέλοις, νέϰταρ vinοιο bonοιο. |
| 17 | ambo igitur nostrae παραϑέλξομεν oita vitae, dum res et aetas et sororum νήματα πορϕύρεα πλέϰεται. |