| 1 | Debeo et hanc nostris, fili dulcissime, curis historiam: quamquam titulo non digna sereno anxia maestarum fuerit querimonia rerum. |
| 2 | iam super egelidae stagnantia terga Mosellae protulerat te, nate, ratis maestique parentis oscula et amplexus discreverat invidus amnis. |
| 3 | solus ego et quamvis coetu celebratus amico solus eram, profugaeque dabam pia vota carinae solus, adhuc te, nate, videns, celerisque remulci culpabam properos adverso flumine cursus. |
| 4 | quis fuit ille dies? non annus longior ille est, Attica quem docti collegit cura Metonis. |
| 5 | desertus vacuis solisque exerceor oris. |
| 6 | nunc ego pubentes salicum deverbero frondes, gramineos nunc frango toros viridesque per ulvas lubrica substratis vestigia libro lapillis. |
| 7 | sic lux prima abiit, sic altera meta diei, sic geminas alterna rotat vertigo tenebras, sic alias, totusque mihi sic annus abibit, restituant donec tua me tibi fata parentem. |
| 8 | hac ego condicione licet vel morte paciscar, dum decores suprema patris tu, nate, superstes. |