| 1 | AVSONIVS PAVLO SVO S. D. Pervincis tamen et operta musarum mearum, quae initiorum velabat obscuritas, quamquam non profanus, irrumpis, Paule carissime. |
| 2 | quamvis enim te non eius vulgi existimem, quod Horatius arcet ingressu, tamen sua cuique sacra, neque idem Cereri quod Libero, etiam sub iisdem cultoribus. |
| 3 | poematia, quae in alumnam meam luseram, rudia et incohata ad domesticae solacium cantilenae, cum sine metu [et] arcana securitate fruerentur, proferri ad lucem caligantia coegisti. |
| 4 | verecundiae meae scilicet spolium concupisti, aut, quantum tibi in me iuris esset, ab invito indicari: ne tu Alexandri Macedonis pervicaciam supergressus, qui, fatalis iugi lora cum solvere non posset. |
| 5 | abscidit et Pythiae specum, quo die fas non erat patere, penetravit. |
| 6 | utere igitur ut tuis, pari iure, sed fiducia dispari: quippe tua possunt populum non timere, meis etiam intra me erubesco. |
| 7 | vale. |