| 1 | POMPONIVS MAXIMVS ADFINIS. Et te germanum non sanguine, sed vice fratris, Maxime, devinctum nenia nostra canet. |
| 2 | coniunx namque meae tu consociate sorori aevi fruge tui destituis viduam. |
| 3 | non domus hoc tantum sensit tua, sensit acerbum saucia pro casum curia Burdigalae, te primore vigens, te deficiente relabens inque Valentinum te moriente cadens. |
| 4 | heu quare nato, qui fruge et flore nepotum ereptus nobis, Maxime, non frueris? set frueris, divina habitat si portio manes quaeque futura olim gaudia nosse datur. |
| 5 | longior hic etiam laetorum fructus habetur, anticipasse diu, quae modo participas. |