| 1 | AD NEPOTEM AVSONIVM. Sunt etiam musis sua ludicra: mixta camenis otia sunt, mellite nepos, nec semper acerbi exercet pueros vox imperiosa magistri, set requie studiique vices rata tempora servant. |
| 2 | et satis est puero memori legisse libenter et cessare licet: Graio schola nomine dicta est, iusta laboriferis tribuantur ut otia musis. |
| 3 | quo magis alternum certus succedere ludum disce libens: longum delenitura laborem intervalla damus. |
| 4 | studium puerile fatiscit, laeta nisi austeris varientur, festa profestis. |
| 5 | disce libens: tetrici nec praeceptoris habenas detestere, nepos. |
| 6 | numquam horrida forma magistri. |
| 7 | ille licet tristis senio nec voce serenus aspera contractae minitetur iurgia frontis, numquam inmanis erit, placida suetudine vultus quoi semel inbuerit. |
| 8 | rugas nutricis amabit, qui refugit matrem. |
| 9 | pappos aviasque trementes anteferunt patribus seri, nova cura, nepotes. |
| 10 | sic neque Peliaden terrebat Chiron Achillem Thessalico permixtus equo nec pinifer Atlans Amphitryoniadem puerum, set blandus uterque mitibus adloquiis teneros mulcebat alumnos. |
| 11 | tu quoque ne metuas, quamvis schola verbere multo increpet et truculenta senex gerat ora magister. |
| 12 | degeneres animos timor arguit: at tibi consta intrepidus, nec te clamor plagaeque sonantes nec matutinis agitet formido sub horis. |
| 13 | quod sceptrum vibrat ferulae, quod multa supellex virgea, quod fallax scuticam praetexit aluta, quod fervent trepido subsellia vestra tumultu, pompa loci et vani fucatur scaena timoris. |
| 14 | haec olim genitorque tuus genetrixque secuti securam placido mihi permulsere senectam. |
| 15 | tu senium, quodcumque superlabentibus annis fata dabunt, qui nomen avi geris, indole prima, prime nepos, vel re vel spe mihi porge fruendum. |
| 16 | nunc ego te puerum, mox in iuvenalibus annis, iamque virum cernam, si fors ita iusserit: aut si invidia est, sperabo tamen, nec vota fatiscent, ut patris utque mei non inmemor ardua semper praemia musarum cupias facundus et olim hac gradiare via, qua nos praecessimus et cui proconsul genitor, praefectus avunculus instant. |
| 17 | perlege, quodcumque est memorabile. |
| 18 | prima monebo. |
| 19 | conditor Iliados et amabilis orsa Menandri evolvenda tibi: tu flexu et acumine vocis innumeros numeros doctis accentibus effer adfectusque inpone legens. |
| 20 | distinctio sensum auget et ignavis dant intervalla vigorem. |
| 21 | ecquando ista meae contingent dona senectae? quando oblita mihi tot carmina totque per aevum conexa historiae, soccos aulaeaque regum et melicos lyricosque modos profando novabis obductosque seni facies puerascere sensus? te praeeunte, nepos, modulata poemata Flacci altisonumque iterum fas est didicisse Maronem. |
| 22 | tu quoque, qui Latium lecto sermone, Terenti, comis et adstricto percurris pulpita socco, ad nova vix memorem diverbia coge senectam. |
| 23 | iam facinus, Catilina, tuum Lepidique tumultum, ab Lepido et Catulo iam res et tempora Romae orsus bis senos seriem conecto per annos: iam lego civili mixtum mavorte duellum, movit quod socio Sertorius exul Hibero. |
| 24 | nec rudis haec avus admoneo, set mille docendo ingenia expertus. |
| 25 | multos lactantibus annis ipse alui gremioque fovens et murmura solvens eripui tenerum blandis nutricibus aevom. |
| 26 | mox pueros molli monitu et formidine leni pellexi, ut mites peterent per acerba profectus, carpturi dulcem fructum radicis amarae. |
| 27 | idem vesticipes motu iam puberis aevi ad mores artesque bonas fandique vigorem produxi, quamquam imperium cervice negarent ferre nec insertis praeberent ora lupatis. |
| 28 | ardua temperies, dura experientia, rarus eventus, longo rerum spectatus ab usu, ut regat indocilem mitis censura iuventam. |
| 29 | quae tolerata mihi, donec iam aerumna iuvaret leniretque usu bona consuetudo laborem, donec ad Augustae pia munera disciplinae accirer varioque accingerer auctus honore, aurea cum parere mihi palatia iussum. |
| 30 | absistat Nemesis, ferat et fortuna iocantem. |
| 31 | praesedi imperio, dum praetextatus in ostro et sceptro et solio praefert sibi iura magistri maioresque putat nostros Augustus honores. |
| 32 | quos mox sublimi maturus protulit auctu, quaestor ut Augustis patri natoque crearer, ut praefecturam duplicem sellamque curulem, ut trabeam pictamque togam, mea praemia, consul induerem fastisque meis praelatus haberer, his ego quaesivi meritum quam grande nepoti consul avus lumenque tuae praeluceo vitae. |
| 33 | quamvis et patrio iamdudum nomine clarus posses ornatus, posses oneratus haberi: accessit tamen ex nobis honor inclitus. |
| 34 | hunc tu effice, ne sit onus, per te ut conixus in altum conscendas speresque tuos, te consule. |
| 35 | fasces. |