| 1 | . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . quadrupedum et volucrum vel cum terrena marinis monstra admiscentur, donec purgantibus euris difflatae liquidum tenuentur in aera nubes. |
| 2 | nunc fora, nunc lites, lati modo pompa theatri visitur et turmas equitum caedesque latronum perpetior: lacerat nostros fera belua vultus aut in sanguinea gladio grassamur harena. |
| 3 | per mare navifragum gradior pedes et freta cursu transilio et subitis volito super aera pinnis. |
| 4 | infandas etiam veneres incestaque noctis dedecora et tragicos patimur per somnia coetus. |
| 5 | perfugium tamen est, quotiens portenta soporum solvit rupta pudore quies et imagine foeda libera mens vigilat: totum bene conscia lectum pertractat secura manus: probrosa recedit culpa tori et profugi vanescunt crimina somni. |
| 6 | cerno triumphantes inter me plaudere: rursum inter captivos trahor exarmatus Alanos. |
| 7 | templa deum sanctasque fores palatiaque aurea specto et Sarrano videor discumbere in ostro: et mox fumosis conviva accumbo popinis. |
| 8 | Divinum perhibent vatem sub frondibus ulmi vana ignavorum simulacra locasse soporum et geminas numero portas: quae fornice eburno semper fallaces glomerat super aera formas: altera, quae veros emittit cornea visus. |
| 9 | quod si de dubiis conceditur optio nobis, deesse fidem laetis melius quam vana timeri. |
| 10 | ecce ego iam malim falli. |
| 11 | nam, dum modo semper tristia vanescant, potius caruisse fruendis quam trepidare malis. |
| 12 | satis est bene, si metus absit. |
| 13 | sunt et qui fletus et gaudia contraversum coniectent varioque trahant eventa relatu. |
| 14 | ite per obliquos caeli, mala somnia, mundos, inrequieta vagi qua difflant nubila nimbi, lunares habitate polos. |
| 15 | quid nostra subitis limina et angusti tenebrosa cubilia tecti? me sinite ignavas placidum traducere noctes, dum redeat roseo mihi Lucifer aureus ortu. |
| 16 | quod si me nullis vexatum nocte figuris mollis tranquillo permulserit aere somnus, hunc lucum, nostro viridis qui frondet in agro ulmeus, excubiis habitandum dedico vestris. |