| 1 | Carmina prima tibi cum iam puerilibus annis Traderet assidui permulcens cura magistri, Imbueretque novas aures, sensusque sequaces, Ut respondendas docili quoque murmure voces Emendata rudi proferret lingua palato, Addidimus nil triste senes: ne cura monendi Laederet, aut dulces gustus vitiaret amaris. |
| 2 | At modo, cum motu vigeas iam puberis aevi, Fortiaque a teneris possis secernere; et ipse Admonitor morumque tibi, fandique videri: Accipe non praecepta quidem, sed vota precantis Et gratantis avi, festum ad solemne nepotis. |
| 3 | . . . . . . . . . . . . . . . Adnuito, ut reducem fatorum a fine senectam Sospes agam: festumque diem, dubitataque cernam Sidera, deposito prope conclamatus in aevo. |
| 4 | Hoc, mellite nepos, duplicato fenore partum Natali accedente tuo: munusque salutis Plenius hoc nostrae, quod iam tibi puberis aevi Crescit honos, iuvenemque senex iam cerno nepotem. |
| 5 | Sexta tibi haec primo remeat trieteris ab anno, Septembris notis referens natalibus idus, Idus alma dies, geniis quoque culta deorum. |
| 6 | Sextiles Hecate Latonia vindicat idus; Mercurius Maias superorum adiunctus honori. |
| 7 | Octobres olim genitus Maro dedicat idus. |
| 8 | Idus saepe colas bissenis mensibus omnes, Ausonii quicumque mei celebraveris Idus. |
| 9 | Vale, nepos dulcissime. |