| 1 | CONTINUVTA meae durare silentia linguae te numquam tacito memoras placitamque latebris desidiam exprobras neglectaeque insuper addis crimen amicitiae formidatamque iugalem obicis et durum iacis in mea viscera versum. |
| 2 | parce, precor, lacerare tuum, nec amara paternis admiscere velis, eeu melle absinthia, verbis. |
| 3 | Cura mihi semper fuit et manet officiis te omnibus excolere, adfectu observare fideli, non umquam tenui saltim tua gratia naevo conmaculata mihi est; ipso te laedere vultu semper et incauta timui violare figura; eumque tua accessi, venerans mea cautius ora conposui et laeto formavi lumine frontem, ne qua vel a tacito contractam pectore nubem duceret in sanctum suspicio falsa parentem. |
| 4 | hoc mea te domus exemplo coluitque colitque inque tuum tantus nobis consensus amorem est, quantus et in Christum conexa mente colendum. |
| 5 | Quis tua, quaeso, tuis obduxit pectora livor? quo rumore pium facilis tibi fama per aures inrupit pepulitque animum contraque vetustam experta pietate fidem nova vulnera movit, laederet ut natis placidum male suada parentem? Set mihi non fictae mens conscia simplicitatis nec patris inculti pietas rea respuit omne iumentum et falso perstringi crimine non fert, inmunis vero: gravius violatur iniquo vulnere, tam tenera offensae, quam libera culpae. |
| 6 | Diseussisse iugum querens me, quo tibi doctis iunctus eram studiis, hoc nec gestasse quidem me adsero. |
| 7 | namque pares subeunt iuga: nemo valenles copulat infirmis neque sunt concordia frena, si sit conpulsis mensura iugalibus inpar. |
| 8 | si vitulum tauro vel equum committis onagro; si confers fulicas cycnis et acdona parrae, castaneis corulos; aequas viburna cupressis: me conpone tibi: vix Tullius et Maio tecum sustineant aequale iugum, si iungar amore, hoc tantum tibi me iactare audebo iugalem, quo modicus sociis magno contendit habenis. |
| 9 | dulcis amicitia aeterno mihi foedere tecum et paribus semper redamandi legibus aequat. |
| 10 | hoc nostra cervice iugum non scaeva resolvit fabula, non terris absentia longa diremit, nec perimet, toto licet abstrahar orbe vel aevo. |
| 11 | numquam animo divisus agam: prius ipsa recedet corpore vita meo, quam vester pectore vultus. |
| 12 | Ego te per omne quod datum mortalibus et destinatum saeculum est, claudente donec continebor corpore, discernar orbe quamlibet, nec orbe longe nec remotum lumine tenebo fibris insitum: videbo corde, mente complectar pia ubique praesentem mihi. |
| 13 | et cum solutus corporali carcere terraque provolavero, quo me locant axe communis pater, illic quoque animo te geram; neque finis idem, qui meo me corpore et amore laxabit tuo. |
| 14 | mens quippe, lapsis quae superstes artubus de stirpe durat cacliti, sensus necesse est simul et adfectus suos teneat aeque ut vitam suam, et ut mori, sic oblivisci non capit, perenne vivax et memor. |
| 15 | Vale domine illustris. |