| 1 | quarta tibi haec notos detexit epistula questus, Pauline, et blando residem sermone lacessit. |
| 2 | officium set nulla pium mihi pagina reddit, fausta salutigeris adscribens orsa libellis, unde istam meruit non felix charta repulsam, spernit tam longo cessatio quam tua fastu? hostis ab hoste tamen per barbara verba salutem accipit et Salve mediis intervenit armis, respondent et saxa homini et percussus ab antris sermo redit, redit et nemorum vocalis imago; litorei clamant scopuli, dant murmura rivi, Hyblacis apibus saepes depasta susurrat. |
| 3 | est et harundineis modulatio musica ripis cumque suis loquitur tremulum coma pinea ventis, incubuit foliis quotiens levis curus acutis, Dindyma Gargarico respondent cantica luco. |
| 4 | nil inlitum natura dedit, non aeris ales quadrupedesve silent, habet et sua sibila serpens, et pecus aequoreum tenui vice vocis anhelat. |
| 5 | cymbala dant flictu sonitum, dant pulpita saltu icta pedum, tentis reboant cava tympana tergis; Isiacos agitant Mareotica sistra tumultus nec Dodonaci cessat tinnitus aeni, in numerum quotiens radiis ferientibus ictae respondent dociles modulato verbere pelves. |
| 6 | Tu velut Oebaliis habites taciturnus Amyclis aut tua Sigalion Aegyptius oscula signet, obnixum, Pauline, taces, agnosco pudorem, quod vitium fovet ipsa suum cessatio iugis, dumque pudet tacuisse diu, placet officiorum non servare vices; et amant longa otia culpam, quis prohibet Salve atque Vale brevitate parata scribere felicesque notas mandare libellis? non ego, longinquos ut texat pagina versus, postulo multiplicique oneret sermone tabellas. |
| 7 | una fuit tantum, qua respondere Lacones littera, et irato regi placuere negantes, est etenim comis brevitas: sic fama renatum Pythagoram docuisse refert, cum multa loquaces ambiguis sererent verbis, contra omnia solum Est, respondebat, vel Non. o certa loquendi regula! nam brevius nihil est et plenius istis, quae firmata probant aut infirmata relidunt. |
| 8 | nemo silens placuit, multi brevitate loquendi. |
| 9 | Verum ego quo stulte dudum spatiosa locutus provehor? ut diversa sibi vicinaque culpa est! multa loquens et cuncta silens non ambo placemus. |
| 10 | nec possum reticere, iugum quod libera numquam fert pietas nec amat blandis postponere verum, vertisti, Pauline, tuos dulcissime mores? Vasconis hoc saltus et ninguida Pyrenaei hospitia et nostri facit hoc oblivio caeli? inprecer ex merito quid non tibi, Hiberia tellus! te populent Poeni, te perfidus Hannibal urat, te belli sedem repetat Sertorius exul. |
| 11 | ergo meum patriaeque decus columenque senati Birbilis aut haerens scopulis Calagorris habebit, aut quae deiectis iuga per seruposa ruinis arida torrentem Sicorim despectat Hilerda? hic trabeam, Pauline, tuam Latiamque curulem constituis, patriosque istic sepelibis honores? Quis tamen iste tibi tam longa silentia suasit impius? ut nullos hie vocem vertat in usus, gaudia non illum vegetent, non dulcia vatum carmina, non blandae modulatio flexa querellae, non fera, non illum peeudes, non mulceat ales, non quae pastorum nemoralibus abdita lueis solatur nostras Eeho resecuta loquellas. |
| 12 | tristis, egens deserta eolat tacitusque pererret Alpinis conexa iugis, eeu dicitur olim mentis inops coetus hominum et vestigia vitans avia perlustrasse vagus loca Bellerophontes. |
| 13 | Haec preeor, hanc vocem, Boeotia numina M usae, accipite et Latiis vatem revocate eamenis. |