| 1 | PROXIMA quae nostrae fuerat querimonia chartae, credideram quod te, Pauline, inflectere posset eliceretque tuam blanda obiurgatio vocem. |
| 2 | set tu, iuratis velut alta silentia sacris devotus teneas, perstas in lege tacendi. |
| 3 | non licet? anne pudet, si quis tibi iure paterno vivat amicus adhuc maneasque obnoxius heres? ignavos agitet talis timor, at tibi nullus sit metus et morem missae acceptaeque salutis audacter retine, vel si tibi proditor instat aut quaesitoris gravior censura finietur, occurre ingenio, quo saepe occulta teguntur. |
| 4 | Thraeicii quondam quam saeva licentia regis fecerat elinguem, per licia texta querellas edidit et tacitis mandavit crimina telis. |
| 5 | et pudibunda suos malo commisit amores virgo nec erubuit tacituro conscia pomo. |
| 6 | depressis scrobibus vitium regale minister credidit idque diu texit fidissima tellus: inspirata dehinc vento cantavit harundo. |
| 7 | lacte incide notas: arescens charta tenebit semper inaspicuas; prodentur scripta favillis. |
| 8 | vel Laccdaemoniam scytalen imitare, libelli segmina Pergamei tereti circumdata ligno perpetuo inscribens versu, «pii deinde solutus, non respondentes sparso dabit ordine formas, donec consimilis ligni replicetur in orbem. |
| 9 | Innumcras possum celandi ostendere formas et clandestinas veterum reserare loquellas: si prodi, Pauline, times nostraeque vereris crimen amicitiae; Tanaquil tua nesciat istud, tu contemne alios nec dedignare parentem adfari verbis, ego sum tuus altor ei ille praeceptor, primus veterum largitor honorum, primus in Aonidum qui te collegia duxi. |