| 1 | oblata per antiquarios mora scio promissi mei gratiam expectatione consumptam, Probe, vir optime; in secundis tamen habeo non fefellisse, apologos Titiani et Nepotis chronica quasi alios apologos (nam et ipsa instar sunt fabularum) ad nobilitatem tuam misi. |
| 2 | gaudens atque etiam glorians fore aliquid, quod ad institutionem tuorum sedulitatis meae studio conteratur. |
| 3 | Libello tamen apologorum antetuli paucos epodos. |
| 4 | studio in te observantiae meae impudentissimo. |
| 5 | paucos quidem, ut ego loquax iudico; verum tu, cum legens, etiam nimium multos putabis, adiuro benevolentiam tuam, verecundiae meae testem, eos mihi subita persuasione duxisse, nam quis hos diu cogitaret? quod sane ipsi per se probabunt, fors fuat, ut si milli vita suppetet, aliquid rerum tuarum quamvis incultus expoliam: quod tu etsi lectum non probes, scriptum boni consules, eumque ego imitatus sim vesaniam Choerili, tu ignoscas magnanimitate Alexandri. |
| 6 | Hi igitur, ut Plautus ait, interim erunt antelogium fabularum, garruli et deceptores. |
| 7 | qui compositi ad honorificentiae obsequium, ad aurium convicium concurrerunt, vale et me dilige. |
| 8 | Perge, o libelle, Sirmium et dic ero meo ac tuo have atque salve plurimum. |
| 9 | quis iste sit nobis erus, nescis, libelle? an, cum scias. |
| 10 | libenter audis, quod iuvat? possem absolute dicere, sed dulcius circumloquar diuque fando perfruar. |
| 11 | hunc dico, qui lingua potens minorem Atridam praeterit orando pauca et musica: qui grandines Ulixei et mel fluentem Nestora concinnat ore Tulli; qui solus exceptis tribus eris erorum primus est praetorioque maximus. |
| 12 | dico hune senati praesulem, praefectum eundem et consulem (nam consul aeternum cluet collega Augusti consulis), columen eurulis Romulae primum in secundis fascibus; nam primus e cunctis erit consul, secundus principi. |
| 13 | Generi hic superstes aureo satorque prolis aureae convincit Ascraeum senem, non esse saeelum ferreum, qui vincit aevi iniuriam stirpis novator Aoniae paribusque comit infulis Aniciorum stemmata. |
| 14 | Probum loquor: scis optime, quem nemo fando dixerit, qui non prius laudaverit. |
| 15 | perge, o libelle, et utere felicitate intermina. |
| 16 | Quin et require, si sinet tenore fari obnoxio: "Age vera proles Romuli, effare causam nominis, utrumne mores hoc tui nomen dedere, an nomen hoc secuta morum regula? an ille venturi sciens mundi supremus arbiter, qualem creavit moribus, iussit vocari nomine?" Nomen datum praeconiis vitaeque testimonio, libelle felix, quem sinu vir tantus evolvet suo nec occupari tempora grato queretur otio, quem melleae vocis modis leni aut susurro impertiet, cui nigellac luminum vacare dignabunt corae, quem mente et aure consciis, quibusdam omissis, perleget: Quaecumque fortuna est tibi. |
| 17 | perge, o libelle, et utere felicitate intermina. |
| 18 | dic me valere et vivere, dic vivere ex voto pio, sanctis precantem vocibus, ut, quem curulis proxima collegio nati dedit, hunc rursus Augustus prior suis perennet fascibus, subnecte et illud leniter: Apologos en misit tibi ab usque Rheni limite Ausonius, nomen Italum, praeceptor Augusti tui, Aesopiam trimetriam, quam vertit exili stilo pedestre concinnans opus fandi Titianus artifex; ut hinc avi ac patris decus, mixto resurgens sanguine, probiano itemque Anicio, ut quondam in Albae moenibus supremus Aenea satus Silvios lulis miscuit, sic iste, qui natus tui, Hos flosculorum Romuli, nutricis inter lemmata lallique somniferos modos suescat peritus fabulis simul et iocari et discere". |
| 19 | His adde votum, quod pio concepimus rei deo: "Ut genitor Augustus dedit collegio nati Probum, sic Gratianus hunc novum stirpi futurae copulet". |
| 20 | rata sunt futura, quae loquor: sic merita factorum iubent. |
| 21 | Set iam ut loquatur Iulius, fandi modum invita accipe, volucripes dimetria, haveque dicto dic vale. |