| 1 | Ἑλλαδικῆς μέτοχον μούσης Latiacque camenae Ἄξιον Αὐσόνιος sermone adludo bilingni. |
| 2 | Musae. |
| 3 | quid facimus? τί κεναῖσιν ἐφ' ἑλπίσιν αὔτως Indimus ἀφρυδίῃδιν ἐν ἤματι γηράσκοντες· Σαντονικοῖς κάμποισιν, ὅποι κρύος ἄξενόν ἐστιν. |
| 4 | erramus gelido τρομεροὶ καὶ frigdopetae. |
| 5 | Πιερίδων τενεροπλοκάμων θεράποντες inertes. |
| 6 | πάντα δ' ἔχει παγετός τε pedum καὶ κρουσμὸς ὀδόντων, θαλπωρὴ quia nulla φοκοῦ χιονώδει χώρῃ et duplicant frigus ψυχρὰ carmina μητιόωντες. |
| 7 | ἀρχόμενος δ' ἄρα μηνὶ νέῳ Ιανοῦ τε calend αις primitias Panlo nostrae πέμψωμεν ἀοιδῆς. |
| 8 | Μνημοσύνης κρηδεμνοκόμου πολύ cantica τέκνα, ἐννέα Verbosae κριννοστέφανοί τε puellae, ἔνθ' ἄγε μοι πολυ risa ἔπη, σκουρώδεα μολπήν. |
| 9 | frontibus ὑμετέραις πτέρινον praeferte triumphum ὑμετέραις πτέρινον - Παύλῳ ἐφαρμόσσαιτε μεμιγμενοβάρβαρον ᾦδήν. |
| 10 | οὐ γάρ μοι θέμις ἐστὶν in hac regione μένοντι Ἄξιον abnostris ἐπιδεύεα εἶνε καμήναις: κεῖνος ἐμοὶ πάντων μέτοχος. |
| 11 | qui seria nostra. |
| 12 | qui ioca παντοδαπῇ novit tractare παλαίστρῃ. |
| 13 | καὶ νῦν sepositus μοναχῷ ἐνὶ rnre Κρεβέννου ἀσταφύλῳ ἐνὶ χώρῳ habet θυμαλγέα λέσχην οὔτε φίλοις ἑτάροις nec mensae accommodus ulli. |
| 14 | otia θελξινόοις aeger συμμέμφεται Μούσαις. |
| 15 | Iam satis, ο φίλε Παῦλε, πόνου ἀπεπειρήθημεν ἔν τε for ῳ caus αις τε καὶ ingrat AISI KAQE/DRAIS. |
| 16 | ῥητορικοῖς λουδοῖσι, καὶ ἔπλετο οὐδὲν ὄνειαρ ἄλλ' ἤδη κεῖνος μὲν ἅπας iuvenalios ἱδρὼς ἐκκέχυται μελέων, τρομερὴ δὲ πάρεστι senectus καὶ minus in sumptum δαπάνας lenis arca ministrat. |
| 17 | Οὐ γὰρ ἔχει ἀπάλαμνος ἀνὴρ κουαιστώδεα lucr ον, κλεινικὸς οὔτε γέρων χρυσέην ἐργάζετ' ἀγοιβήν. |
| 18 | Aequanimus quod si fueris et πάντα vel αἰνεῖν malueris, λήθη πόνου ἔσσεται ἠδὲ πενίης. |
| 19 | Κεῖνο δὲ παγκάλλιστον, ut omnibus undique Musis σὺν φιάλῃque οἴνῳque ἐτεῶν συνοπάονι Μουσῶν, θυμοῦ άλῃχεμένου solacia blanda requiras. |
| 20 | hic crit et fructus Δημητέρος ἀγλαοκάρπου, ἔνθα σύες θαλεροί, πολυχανδέα pocula ἔνθα, κιρνᾶν εἴ κε θέλοις νέκταρ οὐίνοιο βόνοιο. |
| 21 | Ambo igitur nostrae παραθέλξομεν otia vitae. |
| 22 | Dum res et aetas et sororum νήματα πορφύρεα πολέκηται. |
| 23 | IX - ΑΥΣΟΝΙΟΣ ΠΑΥΑΩΙ ῾Ρωμαίων ὕπατος ἀρεταλόγῳ ἠδὲ ποιητῇ, Αὐσόνιος Παύλῳ· σπεῦδε φίλους ἰδέειν. |