| 1 | Puer, notarum praepetum sollers minister, advola, bipatens pugillar expedi, cui multa fandi copia, punctis peracta singulis, ut una vox absolvitur. |
| 2 | ego volvo libros uberes instarque densae grandinis torrente lingua perstrepo: tibi nec aures ambigunt, nec occupatur pagina et mota parce dextera volat per aequor cereum. |
| 3 | cum maxime nunc proloquor circumloquentis ambitu, tu sensa nostri pectoris vix dicta iam ceris tenes, sentire tam velox mihi vellem dedisset mens mea, quam praepetis dextrae fuga tu me loquentem praevenis. |
| 4 | Quis, quaeso, quis me prodidit? quis ista iam dixit tibi, quae cogitabam dicere? quae furta corde in intimo exercet ales dextera? quis ordo rerum tam novus, veniat in aures ut tuas, quod lingua nondum absolverit? doctrina non hoc praestitit nec ulla tam velox manus celeripedis compendii: natura munus hoc tibi deusque donum tradidit, quae loquerer, ut scires prius idemque velles, quod volo. |