Augustinus, Epistolae, 264, 3.
| 1 | De homine autem quem suscepit Verbum Dei, cum caro factum est et habitavit in nobis (Ioan. I, 14), emendarem aliquid, si in eo quod credis, falsum aut perversum invenirem. |
| 2 | Hoc ergo crede quod credis, quia in illo homine totam naturam nostram suscepit Filius Dei, id est et animam rationalem et carnem mortalem sine peccato. |
| 3 | Infirmitatis enim nostrae particeps factus est, non iniquitatis, ut per infirmitatem communem, solveret iniquitatem nostram, et adduceret nos ad iustitiam suam, bibens mortem de nostro, et propinans vitam de suo. |
| 4 | Sed si habes aliquam scripturam eorum, in qua asserunt quod huic fidei sit contrarium, dignare eam mittere, ut non solum fidem nostram dicamus, sed eorum quoque perfidiam, quantum possumus, refellamus. |
| 5 | Sine dubio enim hoc ipsum, quod perverse et impie sentiunt, aliquibus testimoniis divinarum Scripturarum conantur astruere: in quibus eis ostendendum est quam non recte intelligant Litteras sacras conscriptas ad fidelium salutem; tanquam si quisquam se medicinalibus ferramentis graviter vexet, quae utique non ad vulnerandum, sed ad sanandum sunt instituta. |
| 6 | Multum autem laboravimus et laboramus, quantum Dominus donat, contra diversos errores arguendos. |
| 7 | Sed laborum nostrorum opuscula si forte habere desideras, mitte qui tibi describant. |
| 8 | Voluit enim Deus ut hoc facillime possis, qui tibi dedit unde possis. |