monumenta.ch > Augustinus > 13 VIII > 2 > 1 > 18 XI > 2 II > 17 XIV > 26 XVI > 2 > 23 XIII > 18 VIII > 2 > 22 > 40 XXX > 4 II > 2 > . . . > 13 XI > 20 > 3 > 3 > 3 II > 20 XIII > 16 XV > . . . > . . . > . . . > . . . > 3 > . . . > 17 XI > 2 > . . . > 2 > 2 > 14 VII > 2 > 3 > . . . > 65 XL > 2 > 2 > 2 > 17 XI > 6 > 24 > 23 XV > . . . > 28 > . . . > 30 > 20 XIII > 28 XVI > . . . > 2 > . . . > 20 XV > 9 > 14 VI > 2 > . . . > 14 > . . . > . . . > . . . > 2 > 2 > . . . > . . . > 1 > 2
Augustinus, Epistolae, 259, 1. <<<     >>> 3.

Augustinus, Epistolae, 259, 2.

1	Hic tu dicturus es: Quid mecum aspere agis?
2	quid dure obiurgas?
3	Nonne inter haec verba ecce senuimus, dum vita ducitur prius finienda quam corrigenda?
4	Vis ut ignoscam exitiabili securitati tuae: quanto satius tu ignoscis, si non amabili, certe miserabili sollicitudini meae?
5	Inimico quidem animo Tullius invehebatur, et longe alia erat terrenam rempublicam gubernantis intentio, et tamen ait: Cupio, Patres conscripti, me esse clementem; cupio in tantis reipublicae periculis non dissolutum videri (Cic. pro S. Rosc.).
6	Quanto iustius ego dico, cum ipse noveris quam tibi amicum animum geram, in aeternae civitatis servitio constitutus minister verbi sacramentique divini: cupio, frater Corneli, me esse clementem; cupio in tantis tuis meisque periculis non dissolutum videri?

Augustinus HOME