Augustinus, Epistolae, 214, 2.
| 1 | Obsecro itaque vos, fratres, sicut Corinthios obsecravit Apostolus, per nomen Domini nostri Iesu Christi, ut idipsum dicatis omnes, et non sint in vobis schismata (I Cor. I, 10). |
| 2 | Primo enim Dominus Iesus, sicut scriptum est in Evangelio Ioannis apostoli, non venit ut iudicaret mundum, sed ut salvaretur mundus per ipsum (Ioan. III, 17). |
| 3 | Postea vero, sicut scribit apostolus Paulus, iudicabit Deus mundum (Rom. III, 6), quando venturus est, sicut tota Ecclesia in Symbolo confitetur, iudicare vivos et mortuos. |
| 4 | Si igitur non est Dei gratia, quomodo salvat mundum? |
| 5 | et si non est liberum arbitrium, quomodo iudicat mundum? |
| 6 | Proinde librum vel epistolam meam, quam secum ad nos supradicti attulerunt, secundum hanc fidem intelligite, ut neque negetis Dei gratiam, neque liberum arbitrium sic defendatis, ut a Dei gratia separetis, tanquam sine illa vel cogitare aliquid vel agere secundum Deum ulla ratione possimus; quod omnino non possumus. |
| 7 | Propter hoc enim Dominus cum de fructu iustitiae loqueretur, ait discipulis suis: Sine me nihil potestis facere (Ioan. XV, 5). |