Augustinus, Epistolae, 194, 4, 16.
| 1 | Si dixerimus meritum praecedere orationis, ut donum gratiae consequatur: impetrando quidem oratio quidquid impetrat, evidenter donum Dei esse ostendit, ne homo existimet a seipso sibi esse, quod si in potestate haberetur, non utique posceretur; verumtamen ne saltem orationis putarentur praecedere merita, quibus non gratuita daretur gratia, sed iam nec gratia esset, quia debita redderetur, etiam ipsa oratio inter gratiae munera reperitur. |
| 2 | Quid enim oremus, ait Doctor Gentium, sicut oportet, nescimus; sed ipse Spiritus interpellat pro nobis gemitibus inenarrabilibus. |
| 3 | Quid est autem, interpellat, nisi, interpellare nos facit? |
| 4 | Indigentis enim certissimum indicium est interpellare gemitibus. |
| 5 | Nullius autem rei esse indigentem fas est credere Spiritum sanctum. |
| 6 | Sed ita dictum est, interpellat, quia interpellare nos facit, nobisque interpellandi et gemendi inspirat affectum; sicut illud in Evangelio: Non enim vos estis qui loquimini, sed Spiritus Patris vestri, qui loquitur in vobis (Matth. X, 20). |
| 7 | Neque enim et hoc ita fit de nobis tanquam nihil facientibus nobis. |
| 8 | Adiutorium igitur Spiritus sancti sic expressum est, ut ipse facere diceretur quod ut faciamus facit. |