Augustinus, Epistolae, 183, 5.
| 1 | Librum sane, qui eius esse diceretur, nobis a vestra Charitate transmissum evolvimus: in quo multa contra Dei gratiam legimus esse conscripta, multa blasphema, nihil quod placeret, et nihil pene quod non penitus displiceret, a quovis damnandum atque calcandum; cuius similia, nisi qui ista scripserat, nemo alter in mentem reciperet atque sentiret. |
| 2 | Nam hoc loco latius de lege disputare, velut coram posito repugnanteque Pelagio, necessarium esse non duximus, cum vobiscum totam scientibus parique nobiscum assensione gaudentibus colloquamur. |
| 3 | Tunc enim melius haec exempla ponuntur, quando cum iis quos harum constat rerum imprudentes esse, tractamus. |
| 4 | Nam de naturae possibilitate, de libero arbitrio, et de omni Dei gratia, et quotidiana gratia, cui non sit recte sentienti uberrimum disputare? |
| 5 | Anathematizet ergo ista quae sensit, ut illi qui eius sermonibus fuerant praeceptisque collapsi, quid tandem habeat fides vera, cognoscant. |
| 6 | Facilius enim revocari poterunt, cum ista a suo senserint auctore damnari. |
| 7 | Quod si ille pertinaciter in hac voluerit impietate persistere, agendum est quatenus vel iis possit subveniri, quos non suus, sed huius magis error induxit; ne et illis haec medicina pereat cuius iste talem non admittit nec postulat curam. |
| 8 | (Et alia manu): Deus vos incolumes custodiat, fratres charissimi. |
| 9 | Data VI calendas februarias, post consulatum gloriosissimi Theodosii Augusti VII, et Iunii Quarti Palladii V. C. |