monumenta.ch > Augustinus > 132 > 378 > 292 > 14 IX > 356 > 4 IV > 104 > 25 XIX > 275 > 197 > 382 > 303 > 105 > 197 > 288 > 11 IX > 134 > 269 > 289 > 29 > 361 > 10 > 102 > 247 > 203 > 164 > 10 > 377 > 242 > 166 > 241 > 203 > 17 IX > 235 > 218 > 157 > 143 > 165 > 317 > 221 > 370 > 218 > 141 > 312 > 257 > 219 > 221 > 14 IX > 217 > 11 > 266 > 219 > 15 > 268 > 217 > 190 > 267 > 14 IX > 208 > 272 > 284 > 131 > 358 > 260 > 190 > 208 > 158 > 291 > 10 > 175 > 185 > 273 > 172 > 368 > 140 > 11
Augustinus, Epistolae, 177, 10. <<<     >>> 12.

Augustinus, Epistolae, 177, 11.

1 Ergo neque per Legem iustitia, neque per naturae possibilitatem, sed ex fide et dono Dei per Iesum Christum Dominum nostrum, unum mediatorem Dei et hominum (I Tim. II, 5): qui nisi in plenitudine temporis mortuus esset propter delicta nostra, et resurrexisset propter iustificationem nostram, profecto et antiquorum fides evacuaretur et nostra.
2 Fide vero evacuata, quae homini iustitia remaneat, cum iustus ex fide vivat (Habac. II, 4)?
3 Ex quo enim per unum hominem peccatum intravit in mundum, et per peccatum mors, et ita in omnes homines pertransiit, in quo omnes peccaverunt (Rom. V, 12): procul dubio a corpore mortis huius, ubi alia lex repugnat legi mentis, neminem liberavit aut liberat sua possibilitas, quae perdita Redemptore indiget, saucia Salvatore; sed gratia Dei per fidem unius mediatoris Dei et hominum, hominis Christi Iesu (Id. VII, 21-25): qui et Deus cum esset, hominem fecit; et manens Deus, homo factus refecit ipse quod fecit.
Augustinus HOME