Augustinus, Epistolae, 159, 5.
| 1 | Ista narratione dixerit aliquis tantae rei nos non solvisse, sed vinxisse quaestionem. |
| 2 | Verumtamen cum his verbis credere, vel non credere, liberum cuique sit; seipsum quisque habet, quo se avocet ad profundissimam quaestionem. |
| 3 | Et vigilat homo, et dormit homo quotidie, et cogitat homo: dicat unde fiant ista similia formis, similia qualitatibus, similia motibus corporum, nec tamen materie corporali; dicat si potest. |
| 4 | Si autem non potest, quid se praecipitat de rarissimis aut inexpertis quasi definitam ferre sententiam, cum continua et quotidiana non solvat? |
| 5 | Ego autem, quamvis quo modo fiant ista veluti corporea sine corpore, verbis prorsus explicare non possim; tamen sicut scio non ea corpore fieri, utinam sic scirem quo modo discernerentur quae videntur aliquando per spiritum, et per corpus videri putantur; quove modo distinguantur visa eorum quos error vel impietas plerumque deludit, quando visis piorum atque sanctorum similia pleraque narrantur! |
| 6 | quorum exempla si commemorare voluissem, tempus mihi potius quam copia defuisset. |
| 7 | In Domini misericordia vegeteris, domine beatissime, et venerabilis et desiderabilis frater. |