Augustinus, Epistolae, 157, 3, 20.
| 1 | Quod vero adiunxit de Adam, qui est forma futuri, neque hoc uno intelligitur modo. |
| 2 | Aut enim forma Christi a contrario est, ut quemadmodum in illo omnes moriuntur, sic et in Christo omnes vivificentur; et quomodo per ipsius inobedientiam peccatores constituti sunt multi, sic per Christi obedientiam iusti constituantur multi: aut formam futuri eum dixit, quod ipse inflixerit formam mortis posteris suis. |
| 3 | Ille tamen est melior intellectus, ut a contrario forma esse credatur, quam multum commendat Apostolus. |
| 4 | Denique ne omnino ex aequo in hac forma eadem contraria pensarentur, adiungit et dicit, Sed non sicut delictum, ita et donatio: si enim ob unius delictum multi mortui sunt, multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis Iesu Christi in multos abundabit: ut intelligatur, non in magis multos, cum iniqui magis multi sint qui damnabuntur; sed magis abundabit, quod in iis qui per Christum redimuntur, temporaliter valet forma mortis ex Adam, in aeternum autem valebit vitae forma per Christum. |
| 5 | Quamvis ergo, inquit, Adam futuri forma sit a contrario, plus tamen praestat Christus regeneratis, quam eis nocuerat ille generatis. |
| 6 | Et non sicut per unum peccatum, ita et donum: nam iudicium quidem ex uno in condemnationem, gratia autem ex multis delictis in iustificationem. |
| 7 | Non solum in hoc, inquit, non aequalis est forma, quia ille temporaliter nocuit eis quos in aeternum Christus redemit; verum etiam quia illius uno delicto posteri, nisi a Christo redimantur, traduntur in condemnationem: Christi autem redemptio etiam multa delicta dissolvit, quae illi uni abundantia praevaricatricis iniquitatis adiecit; unde iam superius disputavimus. |