Augustinus, Epistolae, 155, 2, 7.
| 1 | Quoniam vero te reipublicae scimus amatorem, non aliunde esse beatum hominem, aliunde civitatem, vide quam sit in illis sacris Litteris clarum. |
| 2 | Nam quidam in eis sancto Spiritu plenus haec loquitur orans: Exime me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis. |
| 3 | Quorum filii velut novellae constabilitae in iuventute sua. |
| 4 | Filiae eorum compositae, et ornatae sicut similitudo templi. |
| 5 | Cellaria eorum plena, eructantia ex hoc in hoc. |
| 6 | Oves eorum fecundae, multiplicantes in exitibus suis; boves eorum crassae. |
| 7 | Non est ruina maceriae, neque transitus, neque clamor in plateis eorum. |
| 8 | Beatum dixerunt populum cui haec sunt: beatus populus cuius Dominus Deus ipsius (Psal. CXLIII, 11-15). |