Augustinus, Epistolae, 153, 6, 23.
| 1 | Non sane quidquid ab invito sumitur, iniuriose aufertur. |
| 2 | Nam plerique nec medico volunt reddere honorem suum, nec operario mercedem; nec tamen haec qui ab invito accipiunt, per iniuriam accipiunt, quae potius per iniuriam non darentur. |
| 3 | Sed non ideo debet iudex vendere iustum iudicium, aut testis verum testimonium, quia vendit advocatus iustum patrocinium et iurisperitus verum consilium: illi enim inter utramque partem ad examen adhibentur; isti ex una parte consistunt. |
| 4 | Cum autem iudicia et testimonia, quae nec iusta et vera vendenda sunt, iniqua et falsa venduntur, multo sceleratius utique pecunia sumitur, quia scelerate etiam quamvis a volentibus datur. |
| 5 | Ille tamen solet tanquam male sibi ablatam pecuniam repetere, qui iustum iudicium emit, quoniam venale esse non debuit: qui vero pro iniquo iudicio dedit, vellet quidem repetere, nisi timeret vel puderet emisse. |