monumenta.ch > Augustinus > 118 > 3 > 145 > 195 > 129 > 195 > 124 > 48 XXXII > 121 > 163 > 21 XII > 137 > 25 XIX > 25 XIX > 390 > 150 > 147 > 22 XII > 316 > 395 > 167 > 318 > 39 XXVIII > 262 > 234 > 270 > 380 > 38 XXVIII > 354 > 5 V > 154 > 142 > 18 XII > 10 > 19 XII > 10 > 315 > 123 > 162 > 14 > 297 > 10 > 305 > 383 > 11 > 184 > 11 > 379 > 114 > 311 > 107 > 125 > 136 > 14 > 234 > 373 > 270 > 183 > 196 > 178 > 19 XII > 214 > 196 > 114 > 386 > 214 > 198 > 181 > 106 > 198 > 365 > 107 > 278 > 325 > 229 > 11 > 229 > 369 > 127 > 149 > 371 > 315 > 106 > 148 > 18 XII > 300 > 244 > 389 > 119 > 297 > 305 > 180 > 11 > 322 > 216 > 216 > 155 > 173 > 212 > 226 > 186 > 126 > 311 > 213 > 212 > 13 > 226 > 213 > 31 XII > 279 > 117 > 6. 6 > 17 IX > 204 > 152 > 187 > 387 > 225 > 204 > 250 > 350 > 10 > 130 > 245 > 225 > 11
Augustinus, Epistolae, 143, 10. <<<     >>> 12.

Augustinus, Epistolae, 143, 11.

1 Haec ideo scripsi, ut quisquis illarum quatuor de anima sententiarum aliquam voluerit adstruere atque defendere, talia proferat, vel de Scripturis in auctoritatem ecclesiasticam receptis, quae non possint aliter accipi; sicuti est, quod Deus hominem fecit: vel rationem tam certam, ut contradictio aut nulla existat, aut insaniae similis merito iudicetur; velut si quisquam dicat, nec veritatem cognoscere, nec falli quemquam posse nisi viventem.
2 Neque enim ut videamus quam hoc sit verum, Scripturarum auctoritas necessaria est, ac non sensus ipse communis ita verum esse perspicua ratione proclamat, ut quisquis contradixerit, dementissimus habeatur.
3 Hoc si in ista obscurissima quaestione quae de anima est, praestare aliquis potest, adiuvet imperitiam meam: quod si non potest, non culpet cunctationem meam.
Augustinus HOME