Augustinus, Epistolae, 141, 5.
| 1 | Quisquis ergo ab hac catholica Ecclesia fuerit separatus, quantumlibet laudabiliter se vivere existimet, hoc solo scelere quod a Christi unitate disiunctus est, non habebit vitam; sed ira Dei manet super eum. |
| 2 | Quisquis autem in hac Ecclesia bene vixerit, nihil ei praeiudicant aliena peccata; quia unusquisque in ea proprium onus portabit, sicut Apostolus dicit (Galat. VI, 5). |
| 3 | Et quicumque in ea corpus Christi manducaverit indigne, iudicium sibi manducat et bibit (I Cor. XI, 29): nam etiam hoc ipse Apostolus scripsit. |
| 4 | Cum autem dicit, iudicium sibi manducat, satis ostendit, quia non alteri iudicium manducat, sed sibi. |
| 5 | Hoc nos egimus, et ostendimus, et obtinuimus, quia communio malorum non maculat aliquem participatione Sacramentorum, sed consensione factorum. |
| 6 | Nam si in factis malis non eis quisque consentiat; portat malus causum suam et personam suam, nec praeiudicat alteri quem in consensione mali operis socium non habet criminis. |