Augustinus, Epistolae, 120, 4, 19.
| 1 | Ea porro iustitia quae vivit in seipsa, procul dubio Deus est, atque incommutabiliter vivit. |
| 2 | Sicut autem haec cum sit in seipsa vita, etiam nobis fit vita, cum eius efficimur utcumque participes: ita cum in seipsa sit iustitia, etiam nobis fit iustitia, cum ei cohaerendo iuste vivimus; et tanto magis minusve iusti sumus, quanto magis illi minusve cohaeremus. |
| 3 | Unde scriptum est de unigenito Filio Dei, cum sit utique Patris Sapientia atque Iustitia, et semper in seipsa sit, quod factus sit nobis a Deo sapientia et iustitia, et sanctificatio et redemptio; ut quemadmodum scriptum est: Qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor. I, 30, 31). |
| 4 | Quod quidem et ipse vidisti, addendo atque dicendo: Nisi forte non haec humanae aequitatis, sed illa quae Deus est, sola esse asseratur iustitia. |
| 5 | Est plane ille summus Deus vera iustitia, vel ille verus Deus summa iustitia; quam profecto esurire et sitire, ea nostra est in hac peregrinatione iustitia, et qua postea saturari, ea nostra est in aeternitate plena iustitia. |
| 6 | Non ergo Deum nostrae iustitiae similem cogitemus, sed cogitemus nos potius tanto similiores Deo, quanto esse poterimus eius participatione iustiores. |