| 1 | Tristitia Thiavensis Ecclesiae cor meum conquiescere non permittit, donec eos tecum audiam in pristinum animum restitutos; quod cito faciendum est. |
| 2 | Si enim de homine uno tantum sategit Apostolus dicens, Ne maiore tristitia absorbeatur, qui eiusmodi est; ubi etiam ait, Ut non possideamur a satana; non enim ignoramus mentes eius (II Cor. II, 7, 11): quanto magis nos oportet vigilanter agere, ne hoc in toto grege plangamus, et maxime in eis qui nunc catholicae paci accesserunt, et quos nullo modo relinquere possum. |
| 3 | Sed quia temporis non sivit angustia, ut simul nobis inde diligenter deliberatam liceret eliquare sententiam; quid mihi post digressum nostrum diu cogitanti placuerit, accipiat Sanctitas tua: et si tibi quoque placet, iam litterae quas ad eos communi nomine scripsi, sine dilatione mittantur. |